ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ιούνιος 1948. Πάνω στην όμορφη Λέσβο δεν είναι πια Γερμανοί. Είναι άλλοι από άλλα γεωγραφικά πλάτη ορμώμενοι και με άλλη σημαία. Ίσως πιο χειρότεροι... Σαν "προστάτες" και σαν "φίλοι" χτύπησαν το λαό. Να πάρουν πίσω ότι συμφέροντα έχασαν στον αντιφασιστικό πόλεμο.

Ο Χ. Θεοδοσίου διέταξε συγκέντρωση στο ρουμάνι της Σκαμνιάς προκειμένου να εξεταστεί η κατάσταση και να αποφασιστεί ο τρόπος δράσης του ΔΣ Λέσβου.
Αυτό το ρουμάνι ήταν το μοναδικό δάσος της περιοχής στην Αγ. Παρασκευή. Εδώ "μπαραντίζαμε".
Ο εχθρός το ήξερε αυτό και πολλές φορές ήρθαμε σε συμπλοκές και μέσα και γύρω από αυτό.

Έτσι και τώρα. Από προδοσία ή εκτελώντας εκκαθαριστική επιχείρηση, δεκάδες αποσπάσματα κινήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση. Στη περιοχή Αγ. Παρασκευή και στη θέση "Κατίγματι" βρισκόταν με μικρή ομάδα ο Αχλιόπιτας. Από τον τσομπάνη Στρατή Βασλαρά, που είχε τα πρόβατα του εκεί, έμαθε για την εξόρμηση.
Κατάλαβε για τη δύσκολη θέση των συντρόφων του. Με ετοιμότητα και ψυχραιμία αποφάσισε αντιπερισπασμό. "Θα χτυπήσουμε το Σταθμό του χωριού"΄, είπε στους άντρες του. Η μικρή ομάδα (Αχλιόπιτας, Μαρμαρινός, Κεϊμάλης, Λιουμπούτσης) αν και μέρα, μπήκε αποφασιστικά στα πρώτα σπίτια, από το βόρειο μέρος του χωριού.

Οι χωριανοί στο δρόμο, με αναίμικτα αισθήματα έκπληξης, φόβου, χαράς, τους χαιρετούσαν. Πλησίασαν στο σταθμό χωροφυλακής αθέατοι από αυτόν. Άρχισαν καταιγιστικά πυρά, οι 5-6 ΜΑΥδες που βρίσκονταν για φρουρά εκεί, είτε χτυπήθηκαν είτε πήδηξαν από τα παράθυρα και εξαφανίστηκαν.
"Χτυπιέται η Αγ. Παρασκευή!" ειδοποιήθηκαν οι δυνάμεις που ανηφόριζαν για τη Σκαμνιά. Εγκατέλειψαν έτσι τα σχέδιά τους και γύρισαν πίσω. Το τολμηρό εγχείρημα είχε πετύχει...

Εφ. "Εμπρός" (Μυτιλήνης), 487/11-07-1985, σελ.3

.

Σ. ΑΧΛΙΟΠΙΤΑΣ & Κ. ΔΕΛΙΛΟΓΛΟΥ

Το φθινόπωρο του 1949, μία ομάδα από τρεις αντάρτες του Δυτικού τμήματος του Δ.Σ. Μυτιλήνης , τον Σταύρο Αχλιόπιτα από την Ερεσό, που ήταν επικεφαλής, τον Κώστα Δελίλογλου από τον Μεσότοπο και τον Παν. Ρουμελιώτη από το Κεράμι Καλλονής πήγανε στην περιφέρεια της Ερεσού, προκειμένου να συγκεντρώσουνε στάρι. Στάθηκαν όμως πάρα πολύ άτυχοι.

Στου "Μπαλή τ' αλώνια", είχανε κάνει στέκι. Ύστερα από τρεις ημέρες περίπου, ένα πρωί, βρεθήκανε κυκλωμένοι, από πολλά αποσπάσματα. Να ήτανε τυχαία η περίπτωση και πέσανε πάνω τους; Μάλλον όχι γιατί πρωτού ακόμα τους πυροβολήσουνε, τους φώναξαν να παραδοθούνε και πως είναι γύρω - γύρω κυκλωμένοι! Μάλλον λοιπόν κάποιος τους πρόδωσε...

Όταν άκουσαν τις φωνές τους, κοίταξαν από παντού, αν υπάρχει διέξοδος υποχώρησης και αφού εξακρίβωσαν το αντίθετο, αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν και ορκίστηκαν να αντισταθούνε σαν παλικάρια, μέχρι θανάτου.
Τότε τους απάντησε ο Σ. Αχλίοπιτας: "Οι Αγωνιστές που πολεμάνε για τη λευτεριά της πατρίδας τους, για την προκοπή και το καλό του Λαού, δεν παραδίνονται στους στυλοβάτες και τραμπούκους της ξενόδουλης δεξιάς, αλλά πολεμάνε και πεθαίνουν παλικαρίσια!"

Άρχισε μια μάχη ακατανόητη. Τα πολυβόλα τους έβαλαν ολόκληρες ταινίες, σε κάποια στιγμή ένα ακροβολισμένο τμήμα, κατόρθωσε να τους πλησιάσει και να τους πετάξει χειροβομβίδες.
Επί τόπου σκοτώθηκαν οι δύο συν. Αχλιόπιτας και Δελίλογλου. Ο δε Ρουμελιώτης, που δεν τον πέτυχαν παραδόθηκε και μάλιστα μετέπειτα έκανε ένα "σωρό ζημιές", με αποκορύφωμα το κάρφωμα των αγωνιστών και του κόσμου που βοηθούσε τους αντάρτες στο χωριό Νάπη τους οποίους και εκτελέσανε...

..