ΛΑΘΡΑΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

«Τι θα γίνει με τους λαθρομετανάστες» βουίζει ο κόσμος των «νοικοκυραίων». Όσων ζητούν … εύπεπτες λύσεις που συνήθως οδηγούν σε επιφανειακή αντιμετώπιση και στο βάθος σε ρατσιστικές στάσεις και φασιστικό φανατισμό. Ακούς τις πιο κουφές «προτάσεις» λες και η λύση είναι εύκολη. Για να δούμε λοιπόν:

Πρώτο: Γιατί έρχονται εδώ αυτοί οι άνθρωποι;
· Παλαιστίνιοι: Το 2002 κανένας Παλαιστίνιος «λαθρομετανάστης». Το 2006, 2007, 2008 ο αριθμός τους ανέρχεται σταδιακά σε χιλιάδες (4.593 το 2008). Θυμηθείτε την πολιτική του Ισραήλ, τη Γάζα και την στήριξη Αμερικάνων και Ευρωπαίων, όπως εκφράστηκε αυτά τα χρόνια.
· Ιρακινοί: το 2004 οι Ιρακινοί λαθρομετανάστες ήταν λιγότεροι από 1000. Όσο συνεχίζεται η αμερικάνικη κατοχή στο Ιράκ, τα μεταναστευτικά και προσφυγικά κύματα αυξάνονται. Το 2007 οι συλλήψεις παράνομων μεταναστών από το Ιράκ εκτοξεύονται στις 12.549 και το 2008 στις 15.940.
· Αφγανοί: Το 2001 ξεκίνησε η ΝΑΤΟική κατοχή στο Αφγανιστάν. Ταυτόχρονα, ξεκίνησαν να εγκαταλείπουν τη χώρα κυνηγημένοι χιλιάδες άνθρωποι. Οι συλλήψεις των Αφγανών προσφύγων εκείνη τη χρονιά έφτασαν τις 2.234. Με την κατοχή να παραμένει, τις καθημερινές δολοφονίες, την πείνα να μαστίζει τον Αφγανικό λαό, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται. Το 2006 συλλαμβάνονται 5.260, το 2007 είναι 11.611 και το 2008 είναι 25.577!

Ποιος έχει αμφιβολία για τις αιτίες της μετανάστευσης αυτών των ταλαίπωρων; Ποιος έχει αμφιβολία για τον υπεύθυνο της καταστροφής της χώρας τους, της οικονομίας τους, της ασφάλειάς τους; Ποιος δεν έχει δει τα Αμερικάνικα, ΝΑΤΟικά αλλά και Ελληνικά πλοία, αεροπλάνα, στρατεύματα να διαλύουν πατρίδες;
Ο καλύτερος τρόπος για να νοιώσετε τι τους διώχνει από τη χώρα τους και τους φέρνει εδώ, είναι να συζητήσετε με κάποιους απ΄ αυτούς που βγαίνουν στην αστυνομία του Μολύβου ή όπου αλλού τους βρείτε.

Δεύτερο: Και που πάνε;
Συνήθως δε ξέρουν. Δεν τους νοιάζει. Κάνουν χιλιάδες χιλιόμετρα με τα πόδια, χωρίς σίγουρο προορισμό, μόνο και μόνο για να φύγουν από κει που βρίσκονταν. Χωρίς να είναι καν βέβαιοι ότι θα τα καταφέρουν να φτάσουν «κάπου» και δε θα αφήσουν τα κόκαλά τους στο δρόμο. Συνήθως ονειρεύονται κάποια χώρα της Κεντρικής Ευρώπης. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Όποιος δεν νοιώθει αυτή την ανθρώπινη και εντελώς πολιτική πλευρά, είναι έτοιμος να μεταλάβει το φασιστικό – ρατσιστικό κήρυγμα.

Τρίτο: Τι ψάχνουν;
Ζωή, δουλειά και σχολείο για τα παιδιά τους, λένε οι ίδιοι. Κάποιος … ΟΗΕ ή κάπως έτσι λέγεται, είπε κάποτε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτό το δικαίωμα. Τώρα πάει να ξεχαστεί αυτό, γιατί αυτή η δύναμη που επέβαλε τέτοιες αποφάσεις στον ΟΗΕ δεν υπάρχει πια και γιατί η … «κυρά Κατίνα» … ανατριχιάζει που κυκλοφορούν δίπλα της κάτι μαυριδεροί. Δε ξέρει γιατί, αλλά δεν τους θέλει. Είναι διαφορετικοί. Όπως διαφορετικοί ήταν οι πρόσφυγες του 1922 (οι «παστρικές» που λέγανε) ή οι Έλληνες που πήγαν τότε «λαθραίοι» στην Αμερική και τη Γερμανία. Οι συγγενείς των διωγμένων, των προσφύγων και των λαθρομεταναστών, λένε σήμερα τους μετανάστες «λαθραίους». Και τα βάζουν για τη μιζέρια και τη φτώχεια που μας φορτώνουν οι «ισχυροί» με τον εύκολο αντίπαλο : τον απροστάτευτο, τον ταλαίπωρο. Αντί να τα βάζουν με τον υπεύθυνο.

Τέταρτο: Γιατί μένουν εδώ;
«Να τους φερθούμε καλά» λένε «αλλά η χώρα δεν έχει θέσεις». Η «χώρα» των πλούσιων έχει θέσεις. Θέλει τους «παράνομους» εργάτες για να δουλεύουν τσάμπα, να γίνονται θύματα της πιο ελεεινής εκμετάλλευσης (όχι μόνο απ΄τους μεγαλοκαρχαρίες) και συγχρόνως να αποτελούν τον τρόπο για να χτυπηθούν και τα δικαιώματα κι οι εργασιακές σχέσεις κι οι μισθοί των Ελλήνων εργαζομένων. Οι «Μανωλάδες», τα κάτεργα στα υπόγεια της Αθήνας, τα χωράφια της ντροπής σ΄ όλη την επαρχία είναι γνωστά. Όπως είναι γνωστό και το ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 έγιναν με το αίμα των Αλβανών κυρίως εργατών που δούλευαν τσάμπα και χωρίς ασφάλεια (στα έργα της ολυμπιάδας σκοτώθηκαν σχεδόν 200 από αυτούς … που δε τους ψάχνει κανείς). Όπως είναι γνωστό κι ότι η Ευρώπη προωθεί την απελευθέρωση της κυκλοφορίας ανθρώπων (της εκμετάλλευσης δηλαδή) με τις διάφορες αντεργατικές οδηγίες τύπου Μπολκενστάιν κ.λπ. Αυτή η «ελεύθερη κυκλοφορία» δεν φαίνεται ενόχλησε κανέναν.
Εκείνοι οι ίδιοι οι μετανάστες όμως γιατί μένουν; Αυτό δεν το ακουμπά κανείς. Όλοι ξέρουν και κανένας δε μιλά. Οι σχεδιασμοί της ΕΕ είναι η ελεγχόμενη (με το σταγονόμετρο) είσοδος μεταναστών – εργατών στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης και μέτρα για να μη φεύγουν όλοι αυτοί από τις «χώρες εισόδου». Frontex, έλεγχος συνόρων, ελικόπτερα, πολεμικά πλοία, στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα, κ.λπ. Μόνο που η θάλασσα δεν έχει μάντρες. Μόνο που ο απελπισμένος δε σταματά σε τίποτα. Κι όλες οι αναλύσεις τους μιλάνε για έξαρση του φαινόμενου τα επόμενα χρόνια.

Πέμπτο: Γιατί δε φεύγουν;
Γιατί δεν τους δίνουν ταξιδιωτικά έγραφα και να φύγουν νόμιμα να πάνε όπου θέλουν; Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι από αυτούς κατευθύνονται κάπου αλλού στην Ευρώπη. Τι τους κρατούν εδώ με το ζόρι; Διάβαζα την περιγραφή ενός Αφγανού νεαρού που φιλοξενείται στην Αγιάσο που είπε : «Δε μας αφήνουν να έρθουμε, δε μας αφήνουν να μείνουμε, δε μας αφήνουν να φύγουμε.» ποιος δεν αφήνει την Ελλάδα να τους αφήσει να φύγουν; Γιατί το αίτημα αυτό το θέτει μόνο το ΚΚΕ; Μερικές φορές τα γενικότερα συνθήματα (όπως το «ΑΝΥΠΑΚΟΗ») έχουν πολύ συγκεκριμένες εφαρμογές που δεν θα τις περιγράψει ποτέ η τηλεόραση. Η υιοθέτηση ενός τέτοιου συνθήματος – αιτήματος, προϋποθέτει ότι δεν είσαι παπαγαλάκι της ΕΕ. Ότι μπορείς να διατυπώνεις αιτήματα για το λαό και τη χώρα σου, χωρίς να σκέφτεσαι τι θα πεις στα αφεντικά των Βρυξελλών. Ας διατυπώσουν λοιπόν και οι «Ελληναράδες» του ΛΑΟΣ και οι «μεταναστοπατέρες» του ΣΥΡΙΖΑ ένα τέτοιο αίτημα. Κι ας αφήσουν τα «παρακάλια» προς την ΕΕ, «να παρακαλέσει η ΕΕ την Τουρκία να μη τους αφήνει να έρχονται». Το μεταναστευτικό ρεύμα εξαιτίας των πολέμων, της ανέχειας, της καταστροφής, των κλιματικών αλλαγών είναι δεδομένο. Κι οι χιλιάδες αυτές των ανθρώπων δε μπαίνουν στην άρμη. Εκτός κι γίνουμε όλοι φασίστες σαν την ΕΕ και το ΛΑΟΣ και τους πνίγουμε. Εκτός κι αν γίνουμε ζώα σαν αυτούς που διοικούν τις Βρυξέλες και την Ελλάδα κι αποφασίσουμε να τους κλείσουμε σε κλουβιά. Εκτός κι αν αποφασίσουμε ότι από τα 6 δισεκατομμύρια του πληθυσμού της γης, το ένα έκτο έχει όλα τα δικαιώματα στη ζωή και τα άλλα πέντε έκτα κανένα.

Έκτο: Τι να γίνει;
Το ΚΚΕ έχει προτάσεις. Έχουν δημοσιευθεί. Τις ξαναλέω. Το κύριο απ΄ όλα αυτά είναι:
Α. Για το Π.Α.ΜΕ και το ΚΚΕ, οι εργάτες είναι όλοι τους εργάτες. Και πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες δυνατότητες. Ο αγώνας της εργατικής τάξης είναι αυτός που καταργεί τα χρώματα, τις θρησκείες, τις φυλετικές διακρίσεις. Τα συνδικάτα έχουν υποχρέωση να ενσωματώσουν αυτούς τους εργάτες στη δύναμή τους. Και τα ταξικά συνδικάτα έχουν πλούσια δράση σ΄ αυτή την κατεύθυνση.
Β. Καλή είναι η «φιλανθρωπία» κι η «ελεημοσύνη», αλλά είναι απειροελάχιστη η συμβολή τους στη λύση του προβλήματος. Και κυρίως είναι εύκολο να αφομοιωθεί απ΄ το σύστημα και να κατευθύνεται σε ανώδυνους ή και επικίνδυνους δρόμους (βλέπε ΜΚΟ κ.λπ.). Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτική πάλη για τη λύση του προβλήματος στη ρίζα του. Το θέμα δεν είναι να δίνεις ελεημοσύνη, αλλά να πάψουν οι άνθρωποι να την έχουν ανάγκη. Το θέμα δεν είναι να δίνουμε αγάπη στους μετανάστες, αλλά να σταματήσει να τους είναι απαραίτητος όρος της επιβίωσής τους. Αυτά είναι οραματικά, μακροπρόθεσμα, στρατηγικά. Κι όποιος τα λέει είναι «αιθεροβάμον» θα έλεγε κι ο Ανδρέας. Αλλά η ιστορία των ανθρώπων προχωρά χάρη σε τέτοιους τρελούς και φευγάτους.

Μάνος Δούκας *

Υ.Γ. Ναι. Οι Έλληνες που πήγαν λαθραία (και όχι μόνο) στην Αμερική, στον Καναδά κι αλλού, συνέβαλαν κι αυτοί στην αύξηση της εγκληματικότητας αυτών των χωρών ανάλογα με τον αριθμό τους και το επίπεδο της … πείνας τους. Διαβάστε το βιβλίο «Μη ξεχαστώ και δε γυρίσω» του Κημπουρόπουλου.


.....................................................................................
* Ο Μάνος Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ, μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών και συνεργάτης της εφημερίδας Νέο Εμπρός.

ΟΜΩΝΥΜΑ ΚΛΑΣΜΑΤΑ

Του Μάνου Δούκα *

Έπεσε στα χέρια μου η εφημερίδα που κυκλοφόρησε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στη Λέσβο εδώ και λίγο καιρό. Ένα ακόμα έντυπο που δείχνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι μια δύναμη που ετεροκαθορίζεται, κυρίως σαν «αντίΚΚΕ». Άλλο θέμα αυτό.
Σήμερα θέλω να μείνω σε άλλο θέμα. Διαπίστωσα λοιπόν διαβάζοντας αυτό το έντυπο, ότι οι φίλοι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παριστάνουν ότι δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι είναι το ΠΑΜΕ και τι ρόλο παίζει. Εγώ θα πάρω σαν δεδομένο ότι πράγματι δεν το έχουν καταλάβει και θα το εξηγήσω.

ΠΡΩΤΟ: Το ΠΑΜΕ δεν είναι παράταξη. Είναι συσπείρωση σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων και επιτροπών δράσης, με στόχο να υπάρξει η άλλη άποψη για το τι είναι συνδικαλισμός. Η άποψη που αμφισβητεί στην πράξη την κατάσταση που έχουν παγιώσει οι πουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ κλπ. Το ΠΑΜΕ είναι η άλλη λογική για το κίνημα. Είναι το δικαίωμα των εργαζόμενων να διατυπώνουν την δική τους γνώμη για τα προβλήματα της οικονομίας, της κοινωνίας, της κρίσης. Την ταξική λογική. Εμείς αυτό θέλουμε. Την ταξική ενότητα για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης και την αλλαγή των συσχετισμών μέσα στα συνδικάτα.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα κίνημα «ιδεολογικό», «περιχαρακωμένο», «χωριστό» κλπ. Απλώς εμείς δεν θεωρούμε κίνημα αυτό που γίνεται με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, ή τις άλλες συναινετικές ομοσπονδίες (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΟΙΕΛΕ, κ.λπ.).
Δε μπορούμε να αντιμετωπίζουμε σαν «κίνημα» τη συμμετοχή των συνδικάτων στους κοινωνικούς διαλόγους και τις ΟΚΕ που στρώνουν πάντα το χαλί για τις όποιες αντιδραστικές αλλαγές στη ζωή των εργαζομένων.
Δεν μπορούμε να θεωρούμε σαν κίνημα την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων του ενός ευρώ απ΄ τη ΓΣΕΕ ή της μηδενικής αύξησης απ΄ αόριστον που υπόγραψε η πουλημένη ηγεσία της ΟΙΕΛΕ πρόσφατα.
Δεν είναι κίνημα να παίζονται τα λεφτά των ταμείων μας στο τζόγο με απόφαση των συνδικάτων (κατ΄ εντολή των κυβερνήσεων και της ΕΕ), όπως έγινε και εδώ.
Δεν είναι κίνημα η πρόταση της ΑΔΕΔΥ προς το ΤΕΑΔΥ (ταμείο δημοσίων υπαλλήλων) να κρατηθεί ένας μισθός από κάθε πρωτοδιόριστο δημόσιο υπάλληλο για να σωθεί το ταμείο. Ούτε είναι κίνημα η πρόταση συνδικαλιστή της ΑΔΕΔΥ, προερχόμενου απ΄ την ΠΑΣΚ, προς το ΤΕΑΔΥ, να κρατήσει το ταμείο μισό μισθό από κάθε δημόσιο υπάλληλό για να γεμίσουν τα ταμεία του (αυτά που άδειασαν με τις προηγούμενες απόφάσεις τους). Πρόταση που σήμερα την υιοθέτησε η διοίκηση του ΤΕΑΔΥ.
Δεν είναι κίνημα αυτό που ποτέ δεν έχει πει ΟΧΙ σε κάποια Ευρωπαϊκή ή κυβερνητική επιλογή, αλλά αντίθετα σπεύδει να εφαρμόσει αμέσως τις όποιες ντιρεκτίβες. Θυμηθείτε: Η ΓΣΕΕ ήταν ο πρώτος φορέας που επιχείρησε να δημιουργήσει Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο (Αντιπρύτανης του «Πανεπιστημίου» αυτού ήταν ο δικός σας ο Καλύβης). Αλλά είναι κι απ΄ τους πρώτους που έχει στη δούλεψή του ανασφάλιστους εργαζόμενους με τα προγράμματα «STAGE».
Δε θεωρούμε κίνημα αυτούς που παίρνουν επανειλημένα συγχαρητήρια απ΄ τις κυβερνήσεις κι απ΄ τους βιομήχανους.

ΤΡΙΤΟ: Εμείς λοιπόν αυτές τις ηγεσίες τις θεωρούμε πουλημένες. Δημιουργούμε λοιπόν, ένα κίνημα, έναν πόλο, ταξικό και προσανατολισμένο στην εξυπηρέτηση των συμνφερόντων της εργατικής τάξης. Θεωρούμε ότι τα συμφέροντα αυτά δεν «μοιράζονται», δεν συμψηφίζονται. Ή με τους εργάτες μπορούμε να είμαστε ή με το κεφάλαιο. Γνώμη μας. Έτσι λειτουγούμε γιατί έτσι θεωρούμε σωστό.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Αν τώρα ήταν 1999, χρονιά ίδρυσης του ΠΑΜΕ, θα έφταναν αυτά που έγραψα. Όμως το ΠΑΜΕ έχει ζωή 10 χρόνων. Επομένως εύλογο είναι να ρωτά κανείς τι έκανε το ΠΑΜΕ τόσα χρόνια, πόσο επέδρασε και πόσο «έπιασε» τους στόχους της ύπαρξής του. Από τότε, πολλά έχουν αλλάξει. Ακόμα και οι θέσεις των άλλων δυμάμεων και πρώτα απ΄ όλους οι δικές σας.

Το 1999, έγινε ένα Συνέδριο των Ευρωπαικών Συνδικάτων. Ένα απ΄ τα θέματα που συζητήθηκαν τότε ήταν η εξίσωση των συνταξιοδοτικών ορίων ανδρών και γυναικών (γνωστό το θέμα πια). Στη ψηφοφορία βρέθηκε μια ψήφος κατά κι ήταν του συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ Γιώργου Μαυρίκου (σημερινού Βουλευτή του ΚΚΕ). Οι άλλες δυνάμεις ψήφισαν υπέρ (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ) ή λευκό (ΣΥΝ). Ήμασταν εκτός μόδας τότε. Αλλά η ζωή υποχρεώσε όλους τους άλλους να αλλάζουν θέσεις, να λένε ψέμματα στον κόσμο. Εκτός από μας που δικαιωθήκαμε στο τι λέγαμε από τότε.
Η πρώτη αφίσσα που κυκλοφόρησε το ΠΑΜΕ ήταν αυτή που τότε έλεγε «1.200 βασικό μισθό». Τότε μας κορόιδευαν όλοι και μας έλεγαν «μαξιμαλιστές». Σήμερα όλοι τους κάνουν διαγωνισμό ποιος θα παριστάνει ότι λέει τα περισσότερα.

Όταν όλοι μαζί οι συμμετέχοντες στη ΓΣΕΕ υπογράφουν για λογαριαμό της εργατικής τάξης συμβάσεις πείνας και υποταγής, το ΠΑΜΕ συνεχίζει τον αγώνα. Έτσι στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, και φέτος, τα ταξικά συνδικάτα του Μετάλλου (Αθήνας, Βοιωτίας, Ελευσίνας) συνέχισαν τον αγώνα με απεργία 20 ημερών, και κατάφεραν να υπογράψουν άλλη συλλογική σύμβαση, να πάρουν αυξήσεις μεροκάματου που φτάνει μέχρι και το 10% και έκτακτο επίδομα στους άνεργους συναδέλφους τους 1.000 ευρώ πριν το Πάσχα. Κι όλα αυτά την ώρα της «κρίσης» τους.
Όταν η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, έκανε το κορόιδο για την μεγάλη απεργία των δασκάλων, ήταν οι 13 Ομοσπονδίες που συσπειρώνωνται στο ΠΑΜΕ που προκύρηξαν απεργία συμπαράστασης στους δασκάλους. Αναδυκνύοντας έτσι και το ενδιαφέρον της εργατικής τάξης για την παιδεία και την ταξική αλληλεγγύη.

Την ώρα που η ηγεσία της ΓΣΕΕ (μαζί κι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), παζαρεύει ένταξη των εργοδοτών σε προγράμματα για να σωθούν οι επιχειρήσεις, ενισχύοντας τη λογική των βιομηχάνων, το ΠΑΜΕ κάνει καταλήψεις σε εργασιακούς χώρους για την επαναπρόσληψη απολυμένων (Πράκτικερ, Αστέρα Βουλιαγμένης, Καζίνο Πάρνηθας, Jumbo, κλπ), με θετικά (για τους εργαζόμενους και τους απολυμένους φυσικά) αποτελέσματα . Ή τα ταξικά ναυτεργατικά σωματεία που κατάφεραν να πληρωθούν τα δεδουλευμένα στους εργάτες των καραβιών δυο ακτοπλοϊκών εταιρειών τον Απρίλη.

(Ας ξεφύγουμε λίγο απ΄ το συνδικαλισμό). Την ώρα που όλοι οι «ρεαλιστές» δήμαρχοι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, έχουν γεμίσει τους δήμους με ωρομίσθιους και συμβασιούχους της μιας μέρας.
Την ώρα που εσείς στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προτείνετε σαν ευαγγέλιο τις Ευρωπαικές οδηγίες, η δημοτική αρχή της Νίκαιας κατάφερε να μετατρέψει όλες τις συμβάσεις των εργαζομένων της, σε συμβάσεις αορίστου χρόνου.
Την ώρα που οι «δικοί σας» (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ-ΑΠ) αποκλείουν απ΄ τα συνδικάτα τους ωρομίσθιους, συμβασιούχους κλπ, το ΠΑΜΕ όπου μπορεί τους δίνει δικαίωμα πλήρους συμμετοχής με όποιο κόστος. Στην ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς π.χ. ή στους Συλλόγους Δασκάλων Νέας Ιωνίας, Βύρωνα, Περιστερίου, κλπ, οι ωρομίσθιοι έχουν πλήρες δικαίωμα να ψηφίζουν και να είναι υποψήφιοι, με κίνδυνο να αποκλειστούν απ΄ τα συνέδρια, αφού οι συνδικαλιστές του κυβερνητικού συνδικαλισμού (μαζί μ΄ εσάς) αποκλείουν τέτοια σωματεία απ΄ τα Συνέδρια.

ΠΕΜΠΤΟ: Εσείς δε θέλω να πω ότι είστε πουλημένοι σαν τους Πολυζωγόπουλους. Αλλά είναι η λογική σας του «εφικτού» και ο «ρεαλισμός» που σας εκθέτουν ανεπανόρθωτα και επανειλημένα. Ξέρετε, εμείς δε φιλοδοξούμε να «εκφράσουμε τον μέσο όρο και την κοινή λογική» προκειμένου να αρπάξουμε κανένα ψήφο κομματικά (όπως εσείς). Εμείς φιλοδοξούμε να αλλάξουμε τον μέσο όρο και τον τρόπο σκέψης. Έτσι:
Ήταν «δύσκολο» τότε για μας να πάμε αντίθετα με την «κοινή λογική» της συμφωνίας του Μάαστριχ. Και για σας ήταν εύκολο. Όμως τώρα που ήρθε «άλλος καιρός», εμείς δε ντρεπόμαστε φυσικά να κοιτάμε τον εργαζόμενο στα μάτια. Ενώ εσείς κάνετε απελπισμένες προσπάθειες (και αναποτελεσματικές) να αποδείξετε ότι δεν πρέπει να ντρέπεστε.
Ήταν εύκολο, μέσα στη λογική των Ευρωπαϊκών συμφωνιών, να ζητά ο Αλαβάνος κάποτε «νομιμοποίηση των Κέντρων ελευθέρων Σπουδών». Κι ήταν δύσκολο για μας να λέμε ΟΧΙ. Αλλά άλλαξε ο καιρός και πρέπει να απολογείστε τώρα για εκείνες τις «πρωτοβουλίες» του Αλαβάνου το 1992.
Ήταν το πιο εύκολο κάποτε, για σας, να παίρνετε μέρος στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, μαζί με τους Καρατζαφέρηδες, τους Σαμαράδες και τους Άνθιμους. Κι ακόμα πιο εύκολο ήταν να καταγγέλετε το ΚΚΕ που δεν πήρε μέρος. Αλλά τώρα είστε αναγκασμένοι να παριστάνετε ότι δεν το θυμάστε.
Ήταν εύκολο (πάντα είναι) να παίρνετε μέρος (δηλαδή καρέκλες) στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές πότε με τη ΝΔ και πότε με το ΠΑΣΟΚ. Ή στο εργατικό κίνημα, στις διοικήσεις των ξεπουλημένων ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων, αποκλείοντας μερικές φορές το ΠΑΜΕ (π.χ. Πειραιά). Αλλά τώρα ήρθε ο καιρός που δε συμφέρει την προεκλογική σας τακτική και πρέπει να διαγραφτεί κι αυτό απ΄ την ιστορία σας. Έστω και προσωρινά μέχρι τις επόμενες αρχαιρεσίες. Τώρα … λέει … δεν είναι ΣΥΝ, αλλά είναι ΣΥΡΙΖΑ.

Πώς να το πω: εμείς δε θα λέγαμε ποτέ ότι η γη είναι τετράγωνη επειδή το λέει ο περισσότερος κόσμος ή η κυρίαρχη άποψη, ιδεολογία, πολιτική εξουσία. Θα επιμέναμε ότι είναι στρογγυλή και γυρίζει. Εσείς; Δεν είμαι σίγουρος. Θα ρωτούσατε μάλλον πρώτα την Ε.Ε. πριν πείτε τη γνώμη σας.

ΕΚΤΟ: Το θέμα λοιπόν (σύμφωνα με τη δική μας λογική) δεν είναι αν και γιατί το ΠΑΜΕ οργανώνει δικές του συγκεντρώσεις. Το θέμα είναι γιατί εσείς συνεχίζετε να στηρίζετε με τη συμμετοχή σας και τη δράση σας τις πουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ, και της ΑΔΕΔΥ. Όλες τις δράσεις των ΠΑΣΔΑΚΕ και ΔΑΠΑΣΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Τα κλάσματα που μπορούν να προστεθούν είναι τα … «ομώνυμα». Κι όσο ο κοινός παρονομαστής όλων σας θα είναι ο ευρωπαικός μονόδρομος, η υποταγή στις αποφάσεις της ΕΕ και των κυβερνήσεων, ο «ρεαλισμός» της υποταγής και της ενσωμάτωσης, τόσο εσείς θα συνεχίζετε να προσθέτεται τις δυνάμεις σας.
Κι εμείς θα συνεχίζουμε να είμαστε … «ετερώνυμοι» μ΄ εσάς και την πολιτική σας, αλλά «ομώνυμοι» με την εργατική τάξη και τα συμφέροντά της.

....................................................................................
* Ο Μάνος Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.













..

ΚΑΝΤΕ ΟΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ … «ΜΥΛΩΝΑΔΕΣ»

Μάλλον θα πήρατε είδηση αυτό που έγινε στην Alumil στη Bόρεια Ελλάδα, όπου πρόεδρος είναι ο γνωστός κι από άλλες «πρωτοποριακές» δηλώσεις και πράξεις του, Μυλωνάς, που είναι και πρόεδρος του Συνδέσμου Eλληνικών Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδας. Μια απ΄ αυτές τις «πρωτότυπες» και «πρωτοπόρες» ιδέες του ήταν αν θυμάστε η εφαρμογή των «τοπικών συμφώνων απασχόλησης» που επέβαλε μαζί με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε κάποιες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας.

Τα πρόσφατα γεγονότα συνοπτικά έχουν ως εξής:
«Ο ιδιοκτήτης του ομίλου Alumil και πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) Γιώργος Μυλωνάς προχώρησε στη μείωση του χρόνου εργασίας κατά 1,5 ώρα την ημέρα και κατά 20% των αποδοχών τους. Η μείωση ισχύει για 2.500 εργαζόμενους (...) ο Γ. Μυλωνάς(…) Χαρακτήρισε άδικη την κατηγορία του ΠΑΜΕ ότι απολύθηκαν 3 που δεν υπέγραψαν τη συμφωνία» (Ελευθεροτυπία).
«1.300 εργαζόμενοι υπέγραψαν τις νέες συμβάσεις εργασίας, ενώ τρεις υπάλληλοι που αντέδρασαν, σύμφωνα με καταγγελίες τους απολύθηκαν. Όμως, ο κ. Μυλωνάς αντιτείνει ότι οι ίδιοι του ζήτησαν για οικογενειακούς λόγους να απολυθούν». (ΑNT1)
«Αντιδρώντας στην απόφαση αυτή της ΑΛΟΥΜΙΛ, δεκάδες μέλη του ΠΑΜΕ με επικεφαλής το Σωτήρη Ζαριανόπουλο, μέλος της γραμματείας του, προχώρησαν στην κατάληψη των γραφείων του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος. Σύμφωνα με πληροφορίες από τους εργαζόμενους, η διεύθυνση της ΑΛΟΥΜΙΛ εδώ και δύο εβδομάδες τους κάλεσε να υπογράψουν νέες ατομικές συμβάσεις εργασίας, στις οποίες περιλαμβάνεται ο μειωμένος χρόνος απασχόλησης. Όπως είπαν στο «Έθνος» εργαζόμενοι, τις προηγούμενες μέρες προσέρχονταν ατομικά μαζί με τους εργοδηγούς τους κατά τμήμα και υπέγραφαν τις νέες συμβάσεις. Ένας από αυτούς μας είπε ότι ο καθαρός μισθός του μέχρι τώρα ήταν στα 700 ευρώ και ότι με τη νέα σύμβαση προβλέπεται να πέσει στα 550 ευρώ. Σύμφωνα με το ΠΑΜΕ, τρεις εργαζόμενοι που αρνήθηκαν να υπογράψουν τις νέες συμβάσεις έχουν ήδη απολυθεί». (Έθνος)

Μετά απ΄ αυτά, το θέμα βγήκε στα κανάλια, όπου ακούστηκαν πολλά και διάφορα. Όπως πολλά είπε κι ο ίδιος ο Μυλωνάς, μεταξύ των οποίων ότι: «οι τρεις εργαζόμενοι που απολύθηκαν το ζήτησαν μόνοι τους», ότι «πρέπει οι εργαζόμενοι να του ανάψουν λαμπάδα» και κυρίως ότι «τέτοιες διαφορές λύνονται στην επιθεώρηση εργασίας».
Πίσω απ΄ όλες αυτές τις τηλεοπτικές συζητήσεις και τις χιλιάδες λεπτομέρειες που αναδεικνύονται, υπάρχουν ορισμένα δεδομένα, που καθαρά τα λέει το ΠΑΜΕ:

• Το πρόβλημα της Alumil δεν είναι ότι «κινδυνεύει να κλείσει». Είναι ότι αντί για 10 εκατομμύρια καθαρά κέρδη πέρσι, «κινδυνεύει» φέτος να βγάλει «μόνο» 9 εκατομμύρια. Οπότε αυτό το ένα εκατομμύριο πρέπει να το πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Να «παρθεί» μέσα απ΄ τα σπίτια των εργαζομένων, απ΄ την τροφή των παιδιών τους, απ΄ την επιβίωσή τους.
• Στις επιχειρήσεις του «κοινωνικού εταίρου» κυρίου Μυλωνά, απαγορεύεται ο συνδικαλισμός. Δεν επιτρέπεται να υπάρχει ούτε καν «εργοδοτικό» σωματείο. Όπως δηλώνει κι ο ίδιος, «στην Alumil είναι τόσο καλές οι σχέσεις με τους εργαζόμενους που δε χρειάζεται να υπάρχει σωματείο».
• Ο νόμος στον οποίο στηρίζεται ο κάθε Μυλωνάς, και κάνει τα κόλπα του σ΄ όλη τη Βόρεια Ελλάδα, είναι νόμος του 1998 (ΠΑΣΟΚ). Τον καιρό δηλαδή της μεγάλης «ανάπτυξης» , της «κερδοφορίας» των επιχειρήσεων και της ανόδου του χρηματιστηρίου, αυτοί όλοι τους από τότε είχαν στο μάτι τις εργασιακές σχέσεις.
• Τότε η ΓΣΕΕ έκανε την «πάπια», όπως την κάνει και τώρα και πάντα.
• Τώρα έχουν όλοι τους δικαιολογία, αφορμή, πρόφαση … την κρίση. Έτσι:
• Η πρόσφατη σύνοδος της Ε.Ε. επαναβεβαίωσε την κατεύθυνση της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων.
• Ο Καραμανλής επανέλαβε σε συνέντευξή του τα επιχειρήματα του Μυλωνά : «Προκειμένου να κλείσει η όποια επιχείρηση, δεν είναι προτιμότερο οι εργαζόμενοι να δεχτούν μείωση ωρών και μισθού;» και «Σε έκτακτες περιστάσεις χρειάζονται έκτακτα μέτρα».
• Το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης: «Μιλώντας στο «΄Εθνος» ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης Ν. Γιαννόπουλος είπε ότι (…) έχουν ήδη προχωρήσει σε καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας». Και μετά συνέχισε να τρώει απ΄ τα εδέσματα της δεξίωσης και να κοιμάται ήσυχος.
• Και το πιο ενδιαφέρον απ΄ όλα είναι το τι κάνει αυτές τις μέρες η επιθεώρηση εργασίας: οργανώνει σεμινάρια του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδας, δηλαδή του Μυλωνά, όπου συμμετέχουν οι βιομήχανοι για να τους εξηγήσουν οι επιθεωρητές εργασίας πώς γίνονται οι ομαδικές απολύσεις, πως περνάνε οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, πώς γίνεται ο περιορισμός των ωρών εργασίας και των μισθών, κλπ. Δηλαδή εξηγεί η επιθεώρηση εργασίας στους βιομήχανους πώς θα κάνουν όλα αυτά που επιδιώκουν «νόμιμα», για να μην τους «πιάσει» ….η ίδια η επιθεώρηση εργασίας.
• Την ίδια στιγμή η ΟΚΕ (όλα τα καλά παιδιά που λέγαμε και στο προηγούμενο φύλλο - ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΣΥΝ-ΣΕΒ–ΓΣΕΒΕ-ΓΣΕΕ-κ.λπ.) κατέληξε και παρουσίασε με την παρουσία όλων των «κοινωνικών εταίρων», την «Εθνική Κοινωνική Αναπτυξιακή Συμφωνία». Ένα επικίνδυνο για την εργατική τάξη κείμενο «Made in EU» που όπως ομολογεί και ο ίδιος ο πρόεδρος της ΟΚΕ Χρήστος Πολυζωγόπουλος «Έτσι θα τεθούν γερά θεμέλια για ένα αξιόπιστο πολιτικοκοινωνικό σύστημα». Και πιο κάτω: «Η κοινωνική συναίνεση και η ανάπτυξη κλίματος εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και την πολιτική ηγεσία είναι εξίσου, και συχνά περισσότερο σημαντικοί παράγοντες προώθησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας».

Φυσικό είναι λοιπόν, ο Μυλωνάς μέσα σ΄ ένα τέτοιο κλίμα «ομοφωνίας» ΕΕ, πολιτικών και κομμάτων, βιομηχάνων, εργατοπατέρων και πουλημένων επιθεωρητών εργασίας, να απορεί:
«Τι δουλειά είχαν οι εργαζόμενοι να απευθυνθούν στο ΠΑΜΕ; Μπορούσαν κι έπρεπε να απευθυνθούν στο εργατικό κέντρο του νομού τους και στην επιθεώρηση εργασίας». Αποδεικνύοντας καθαρά ότι αυτός κι όλο του το σινάφι:

• Δεν έχει καμμιά ανησυχία για τη ΓΣΕΕ και τα πουλημένα εργοδοτικά ή «συναινετικά» συνδικάτα σαν το ΕΚΘ
• Ούτε έχει καμμιά ανησυχία για τις καταγγελίες που πιθανόν να γίνουν στην Επιθεώρηση Εργασίας. Έτσι κι αλλιώς το κράτος και οι νόμοι δικοί του είναι.
• Αυτό που φοβάται είναι η ταξική συσπείρωση των εργατών στο ΠΑΜΕ, μιας που όπου απευθύνθηκαν οι εργαζόμενοι στο ΠΑΜΕ είχαν ολόπλευρη στήριξη και συμπαράσταση, αλλά και συγκεκριμένα αποτελέσματα (π.χ. Πλαίσιο της Θεσσαλονίκης όπου δεν πέρασαν οι «προσαρμογές» τύπου Aloumil που επιχείρησε κι εκεί η εργοδοσία).
• Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά δικαιώνεται η πολιτική της αυτόνομης δράσης του ΠΑΜΕ και έξω απ΄ τα πουλημένα συνδικάτα, για το συμφέρον των εργαζομένων.

Και τέλος πάντων φίλε, αν ο κάθε Μυλωνάς φοβάται το ΠΑΜΕ και το ξορκίζει όπως ο διάβολος το λιβάνι, τότε εσύ ξέρεις τι να κάνεις: Κάνε ακριβώς αυτό που φοβούνται οι Μυλωνάδες.

Μάνος Δούκας

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ» ΚΑΙ … ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ … «ΕΤΑΙΡΕΣ»

Πολύ κουβέντα άνοιξε πάλι γύρω απ΄ την λέξη «ΔΙΑΛΟΓΟΣ». Κυρίως με αφορμή το διάλογο για την παιδεία. Κι όλοι αυτοί που στον προηγούμενο διάλογο πήγαν “με τα μπούνια” για να τον νομιμοποιήσουν (ΟΛΜΕ, ΣΥΝ κλπ) και μας κατηγορούσαν ότι “μόνο το ΚΚΕ δεν πήγε” («Όλοι πλην Λακεδαιμονίων» πάλι) σήμερα παριστάνουν τον «τηλεοπτικό Σπαρτιάτη» και παριστάνουν ότι “απέχουν”. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι εμείς θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι γιατί η στάση μας σαν κόμμα και σαν ΠΑΜΕ στον προηγούμενο διάλογο δικαιώθηκε και άσκησε πίεση:

Πρώτον: Δικαιώθηκε και απ΄ το περιστατικό με τη σύνοδο υπουργών παιδείας της ΕΕ στο Μπέργκεν, όπου η Γιαννάκου είχε πάει να παρουσιάσει τα συμπεράσματα του διαλόγου πριν καν αρχίσει αυτός ο διάλογος. Αλλά και απ΄ τη στάση όλων των υπόλοιπων πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων (ΣΥΝ, ΟΛΜΕ κ.λπ.) που αφού πήγαν κι έδωσαν νομιμότητα στο διάλογο αυτόν, στη συνέχεια αποχώρησαν γιατί ήταν λέει … «προσχηματικός». Λες κι ήταν αφελείς και δεν ήξεραν απ΄ την αρχή το τι γίνεται.
Δεύτερον: Η στάση μας πίεσε συνδικαλιστικά και πολιτικά τις ηγεσίες άλλων κομμάτων και συνδικάτων ώστε σήμερα να αναγκάζονται έστω και στα υποκριτικά να μην πηγαίνουν στο νέο αυτό διάλογο. Έτσι είναι.

Αλλά η λέξη «Υποκριτικά» πρέπει πάντα να αποδεικνύεται. Γι αυτό λοιπόν σήμερα θα σας γράψω για την «ΟΚΕ».

«Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, ένα από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης … Η Ο.Κ.Ε. μπορεί να γνωμοδοτεί για όλους τους τομείς ή να εκπονεί γνωμοδοτήσεις με δική της πρωτοβουλία… Η ελληνική Ο.Κ.Ε. ιδρύθηκε to 1994, με πρότυπο την Ο.Κ.Ε. της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που στηρίζεται στον τριμερή διαχωρισμό των εκπροσωπούμενων συμφερόντων, διαχωρισμό δηλαδή σε τρεις Ομάδες, μία των εργοδοτών - επιχειρηματιών, μία των εργαζομένων - μισθωτών και δημοσίων υπαλλήλων, και μία των λοιπών κατηγοριών στην οποία εκπροσωπούνται οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι καταναλωτές….Σκοπός της Ο.Κ.Ε. είναι η προώθηση του κοινωνικού διαλόγου και μέσω αυτού η διαμόρφωση (αν είναι δυνατόν) κοινά αποδεκτών θέσεων για θέματα που απασχολούν την κοινωνία ευρύτερα ή ειδικότερα τμήματα αυτής… H Ο.Κ.Ε. αποτελεί από το Μάιο του 2001 και συνταγματικά αναγνωρισμένο θεσμό του ελληνικού κράτους… αποστολή της οποίας είναι η διεξαγωγή του κοινωνικού διαλόγου για τη γενική πολιτική της χώρας και ιδίως για τις κατευθύνσεις της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, καθώς και η διατύπωση γνώμης επί των νομοσχεδίων και προτάσεων νόμων που παραπέμπονται σε αυτήν». (Απ΄ το site www.oke.gr της ΟΚΕ)

Αυτό είναι η ΟΚΕ. Πρόεδρος της ΟΚΕ είναι ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Εκεί συμμετέχουν ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών (Σ.Ε.Β.), η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών, Βιοτεχνών, Εμπόρων Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε.), η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου (Ε.Σ.Ε.Ε.), η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (Π.Ο.Ξ.), η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, ο Σύνδεσμος Ανωνύμων Τεχνικών Εταιρειών και Εταιρειών Περιορισμένης Ευθύνης (Σ.Α.Τ.Ε.), η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Ε.), η Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων (Α.Δ.Ε.Δ.Υ.), η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών (ΠΑ.Σ.Ε.ΓΕ.Σ.), η Γενική Συνομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Ελλάδος (ΓΕ.Σ.Α.Σ.Ε.), η Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (Κ.Ε.Δ.Κ.Ε.). Όλα τα … «καλά παιδιά».
Ανάμεσα στους εκπροσώπους των «εργαζομένων» (που στην πλειοψηφία τους είναι φυσικά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), δεσπόζουσα θέση κατέχουν ο Βρεττάκος Ηλίας κι η Σπανού Δέσποινα, απ΄ τη διοίκηση της ΑΔΕΔΥ, ο Κώστας Κουτζαμάνης απ΄ τη διοίκηση της ΓΣΕΕ, κεντρικά στελέχη του ΣΥΝ, κι άλλοι σύντροφοί τους απ΄ τις διοικήσεις της ΓΣΕΕ, της ΚΕΔΚΕ κλπ.

Πάνε λοιπόν εκεί και συζητούν διάφορα θέματα που τα εισηγούνται πριν πάνε στη Βουλή ή τα προτείνουν για να προωθηθούν, να πάνε στη βουλή να γίνουν νόμοι κλπ. Να μερικά παραδείγματα:
1. «Ευρωπαϊκό σχέδιο δράσης για την κινητικότητα στην εργασία», «Ευέλικτη οργάνωση εργασίας» (Βλέπε ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, νεές μορφές απασχόλησης, διεύρυνσης της ωρομισθίας, κλπ).
2. «Η διαχείρηση της Ενεργού Γήρανσης», «Καινοτόμες προσεγγίσεις εφαρμογών Κοινωνικού Διαλόγου. Η περίπτωση της διαχείρισης της ενεργού γήρανσης -Υποστήριξη της προσαρμοστικότητας των επιχειρήσεων και των εργαζομένων», «Η ενεργός γήρανση και η ποιότητα της εργασίας των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζομένων - υποστήριξη και διατήρηση της απασχόλησης των μεγαλύτερης ηλικίας εργαζομένων στην Ελλάδα».
3. «Υλοποίηση της στρατηγικής της Λισσαβόνας», «Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2008-2010, στο πλαίσιο της Στρατηγικής της Λισαβόνας», «Προτάσεις της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (O.K.E.) στο νέο κύκλο της Στρατηγικής της Λισαβόνας 2007-2013».
4. «Εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης (αναδιατύπωση)» (Βλέπε σύνταξη για τις γυναίκες στα 65, δηλαδή αυτό που θέλει να μας επιβάλλει η ΕΕ μέσω και του ευρωπαικού δικαστήριου) και άλλα τέτοια θέματα που ακόμα κι ο τίτλος τους μαρτυρά την ουσία τους και το περιεχόμενό τους.

Αλλά και θέματα με «ουδέτερους» τίτλους», που για να δεις τι λένε πρέπει να τα διαβάσεις. «Προσχέδιο πρότασης για αλλαγές του θεσμικού πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των ΑΕΙ», «Προσχολική αγωγή και πρωτοβάθμια εκπαίδευση», “Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση”, “Τριτοβάθμια Εκπαίδευση”, “Υγεία”, “Φτώχεια”, “Τουρισμός και Περιβάλλον” κλπ.
Μπείτε στο site της ΟΚΕ να τα δείτε. Να δείτε ότι την ουσία των θέσεων και των νόμων που έρχονται στη δημοσιότητα και πάνω σ΄ αυτές παίρνουν διάφορες θέσεις τα κόμματα και οι φορείς, στην πραγματικότητα τα έχουν συζητήσει από πριν με διακομματική συμφωνία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ - ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ - ΚΕΔΚΕ - ΣΕΒ κ.λπ.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς μετά απ΄ αυτά:
α. Πόσο ειλικρινείς είναι όλοι αυτοί που παριστάνουν ότι δεν πάνε στον όποιο διάλογο προκαλεί ο όποιος υπουργός παιδείας ή άλλος υπουργός;
β. Πόσο ειλικρινείς είναι στη βουλή όταν κατακεραυνώνουν νομοσχέδια που όμως τις βασικές τους αρχές τις έχουν από πριν εγκρίνει στην ΟΚΕ και με τη δική τους συμμετοχή;
γ. Τι συζητάνε εκεί μέσα στην ΟΚΕ οι «εκπρόσωποι των εργαζομένων» (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) κι οι εκπρόσωποι της «αντιπολίτευσης» (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ);
δ. Πόσο θράσος πρέπει να έχει κανείς για να συμμετέχει σ΄ αυτά τα όργανα, να συμμετέχει στις αποφάσεις τους και σ΄ αυτούς τους διαλόγους, και στη συνέχεια να τολμά να μιλά στους εργαζόμενους για «συνταξιοδοτικά» ή «για σχέσεις εγρασίας» ή για «δικαιώματα» με τον αέρα του «εργαζόμενου» και του συνδικαλιστή και μάλιστα του «αριστερού»;

Και τέλος… ποια είναι τα αντάλλαγματα της συμμετοχής τους σ΄ όλο αυτό το παιχνίδι; Γιατί μας έρχεται δύσκολο να πιστέψουμε ότι το κάνουν από «άποψη» σαν τις πόντιες πόρνες που (στο ανέκδοτο) δεν ήξεραν ότι οι υπόλοιπες πόρνες πληρωνόταν για τις υπηρεσίες τους.

Μάνος Δούκας (manosdoukas@hotmail.com)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΥΡΟΚΟΜΕΙΩΝ

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

Οξυμένο πρόβλημα
Όλοι στη Μυτιλήνη περιγράφουν το οξυμένο πρόβλημα με τα λύματα του εργοστασίου του Ρόδου στο Σκαλοχώρι. Όπως και παλιά με το εργοστάσιο του Κολιού στη Σκαμιά και την Κλειού. Βιολογικός καθαρισμός που δεν υπάρχει ή δεν λειτουργεί. Λύματα που βρωμίζουν χωράφια και τα καταστρέφουν για πολλά χρόνια. Τυρόγαλο που πλημμυρίζει ποτάμια και θάλασσες κάνοντας ανεπανόρθωτη ζημιά στο περιβάλλον και στον τουρισμό. Υδροφόρος ορίζοντας που επιβαρύνεται και μολύνεται. Γεωτρήσεις που αχρηστεύονται. Παράνομοι αγωγοί της μονάδας που βγάζουν ανεπεξέργαστα λύματα στο ποτάμι.
Κι όλα αυτά όταν τα επίσημα κείμενα αναφέρουν ότι ούτε ακόμα και τα επεξεργασμένα από βιολογικό καθαρισμό λύματα τυροκομείων, δεν επιτρέπεται να πέφτουν σε χωράφια, στο έδαφος ή σε ποτάμια.

Δικαιολογημένη η αγανάκτηση των κατοίκων του Σκαλοχωριού. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι θέμα και των κατοίκων κι άλλων χωριών που δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμα. Ή κι ότι καλά είναι να συμπαρασταθούν τώρα στους Σκαλοχωρίτες πριν να δουν τις συνέπειες και στα δικά τους χωριά, χωράφια, ποτάμια ή ακτές.

Απύθμενο θράσος
Και βέβαια φαίνεται ότι περισσεύει το θράσος.
Θράσος απ΄ τους «σωτήρες επιχειρηματίες» που αφού έφαγαν επιδοτήσεις και προγράμματα για τα εργοστάσιά τους, που είχαν (;) και περιβαλλοντικές μελέτες (και άρα και πρόβλεψη βιολογικού καθαρισμού) στη συνέχεια ζητήσανε κι άλλα για να φτιάξουν βιολογικούς καθαρισμούς ή για να τους λειτουργήσουν ή για να τους στελεχώσουν
Θράσος απ΄ τη Νομαρχία που αφού δίνει τέτοιες άδειες, αφού δεν ελέγχει την αυστηρή εφαρμογή των αδειών κι αφού δεν ελέγχει τη λειτουργία των βιολογικών καθαρισμών και τη μόλυνση, έρχεται τώρα και παριστάνει ότι δίνει προθεσμίες.
Θράσος από κάποιους – όσους υπηρέτησαν πολιτικές απελευθέρωσης της δράσης του κεφαλαίου και ανεξέλεγκτης λειτουργίας στο όνομα της «ανάπτυξης», της «επιχειρηματικότητας», της «ανταγωνιστικότητας» τώρα παριστάνουν ότι συμπαραστέκονται στον κοσμάκη.

Αναπάντητα ερωτήματα
Α) Όταν χωροθετείται ένα μεγάλο τυροκομείο, δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει κάποια οικονομικοτεχνική μελέτη για την οικονομία ολόκληρης της περιοχής; Πως μπορείς να επιτρέπεις να πέφτει το τυρόγαλο σε χωράφια που τα έχεις επιδοτήσει για να γίνουν τουριστικά καταλύμματα; Σε παραλίες που τις προορίζεις (;) για τουριστική αξιοποίηση;
Β) Πώς μπορείς να δίνεις εγκρίσεις για τέτοιες χρήσεις, χωρίς να έχεις κάνει Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο για κάθε περιοχή; Μάλλον ανάποδα πρέπει να το πω: Μήπως ο λόγος που δεν έχεις ακόμα κάνει ΣΧΩΑΠ είναι ακριβώς αυτός; Το να μπορεί να κάνει ο καθένας ότι θέλει;
Γ) Όταν χωροθετείται, χτίζεται και παίρνει άδεια λειτουργίας ένα νέο τυροκομείο, δεν είναι απαραίτητη η περιβαλλοντική μελέτη; Δεν είναι απαραίτητη η κατασκευή βιολογικού καθαρισμού και μάλιστα με αυξημένες δυνατότητες αφού πρόκειται για τυροκομεία; Υπήρχαν τέτοιες μελέτες στα εργοστάσια της περιοχής Σκαλοχωρίου – Βατούσας ή στα άλλα της περιοχής Σκαμιάς – Κλειούς;
Δ) Εφαρμόστηκαν αυτές οι μελέτες; Ποιος είχε την ευθύνη να ελέγξει την εφαρμογή τους;
Ε) Ελέγχθηκε από τότε ο τρόπος λειτουργίας αυτών των «επιχειρήσεων»; Ποιος είχε αυτή την ευθύνη;
ΣΤ) Όταν η ΕΕ και το Ελληνικό κράτος δίνει έγκριση και πακτωλούς χρημάτων για ίδρυση τέτοιων μονάδων, αδιαφορεί για τις περιβαλλοντικές συνέπειες;
Ζ) Αν ξεκινήσει ένας συνεταιρισμός να κάνει τα ίδια, μπορεί να πάρει έγκριση; Τα συνεταιριστικά εργοστάσια ανταγωνίζονται τα ιδιωτικά με ίσους όρους;

Ας αρχίζουμε να βγάζουμε κάποια συμπεράσματα
Αυτό το πολιτικό, τραπεζιτικό και νομικό «περιβάλλον» που βάζει θηλιά στο συνεταιρισμό και δίνει αέρα στα πανιά του κάθε Ρόδου ή Κολιού, του κάθε «Σωτήρα και τσάμπα επιχειρηματία», ποιος το φτιάχνει; Ποιος το αναπαράγει;
Όλο αυτό το κλίμα της «ελευθερίας του κεφαλαίου» να αγοράζει, να χτίζει, να παράγει, να μολύνει, να αδιαφορεί, να τσαλαπατά χωριά, περιουσίες, υγείες, ζωές, ποιος το τροφοδοτεί; Είναι άσχετο με τις περίφημες «ελευθερίες» που απόκτησε το κεφάλαιο με όλες αυτές τις συνθήκες που ψήφισε και εφαρμόζει η ΕΕ ( Μάαστριχ, ΚΑΠ, κ.λπ) κι όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις;
Είναι άσχετο με την ανακήρυξη των εννοιών της «επιχειρηματικότητας», της «παραγωγικότητας», της «ανταγωνιστικότητας, σε «ιερά και όσια» που πρέπει όλοι μας να προσκυνούμε ανεξαρτήτως κόστους;
Αυτή η λεγόμενη «ελεύθερη αγορά», γιατί είναι δεν είναι καθόλου ελεύθερη όταν αφορά τον παραγωγό, το προϊόν του και την τιμή που πουλάει, αλλά είναι εντελώς ελεύθερη για τον «επιχειρηματία», για τις συνθήκες της παραγωγής του, για τη δυνατότητά του να εκμεταλλεύεται εργαζομένους, πρώτες ύλες, χωριά ολόκληρα ή πόλεις, για την ελευθερία του να μη λογαριάζει το περιβάλλον ή την υγεία του πληθυσμού;

Τι να γίνει;
Τώρα για να σταματήσει το πρόβλημα, να γίνει το αυτονόητο: να φτιάξουν και να λειτουργήσουν βιολογικούς καθαρισμούς με τους πιο αυστηρούς όρους. Δηλαδή με τους όρους που είναι υποχρεωμένοι να λειτουργούν.

Όμως το πρόβλημα είναι γενικότερο.
Το τυρόγαλο είναι δύσκολο και δεν καθαρίζει με το βιολογικό καθαρισμό. Η λύση είναι η δημιουργία μονάδας επεξεργασίας των λυμάτων για παραγωγή ζωοτροφών (Όπως προβλεπόταν στις μελέτες για τη δημιουργία του συνεταιριστικού εργοστασίου του Σκαλοχωριού που άρχισε να γίνεται αλλά δεν τέλειωσε ποτέ. Ποιος φταίει; Ποιος ήταν κυβέρνηση και νομάρχης τότε;).

Αυτό όμως είναι μια επένδυση που είναι «ασύμφορη» για όποιον ιδιώτη, αφού το κόστος της επένδυσης και της λειτουργίας του είναι δυσανάλογο με τα έσοδα απ΄ τη διάθεση του παραγόμενου προϊόντος. Άρα; Άρα μπορεί να γίνει μόνο αν το δούμε κοινωνικά. Άρα να γίνει απ΄ το κράτος. Από ένα κράτος που θα έχει τέτοιες στοχεύσεις: οικονομία για το λαό = παραγωγό και προστασία του περιβάλλοντος.
Να ενισχυθούν και να λειτουργήσουν τα μικρά συνεταιριστικά τυροκομεία που υπάρχουν στη Λέσβο και ή κλείνουν ή νοικιάζονται σε ιδιώτες.

Κι η μόνη προοπτική μπορεί να είναι ένα κρατικό εργοστάσιο, που θα συνδυάζει την παραγωγή του, με τη μονάδα κατεργασίας του τυρόγαλου, σε άμεση σχέση και συνεργασία με τους συνεταιρισμούς. Κι έτσι λύνεται όχι μόνο το τι θα κάνουμε το γάλα, αλλά και το εξ΄ ίσου σημαντικό πρόβλημα «πόσο πουλάμε το γάλα» και «ποιος και πως διαπραγματεύεται την τιμή του». Μεγάλη κουβέντα κι αυτή.

Αυτά όμως είναι (όπως μου είπε κι ένας φίλος ) «ιδεατά». Γιατί … ποιο κράτος θα τα στηρίξει; Το κράτος των παπαγάλων της «ελεύθερης αγοράς»; Και ποια ΕΕ θα τα επιτρέψει; Γι αυτό (λέω εγώ), τα αυτονόητα θα παραμένουν «όνειρα θερινής νυχτός», αν δε βάζεις στη σκέψη σου την «άλλη οικονομιά», την σοσιαλιστική προοπτική της χώρας μας και τον αγώνα που πρέπει να κάνεις ΕΣΥ προσωπικά μέχρι να φτάσουμε εκεί.

Κι αν δε συνδυάζεις τον αγώνα σου για τις σημερινές προφανείς ανάγκες, με την πάλη για μια «άλλη κοινωνία». Κι αν μπορέσουν να γίνουν κάποια απ΄ αυτά τα «ιδεατά» και πριν φτάσουμε εκεί, είναι πάλι θέμα συσχετισμών. Και τόσο το καλύτερο.

Τόσο απλό πράγμα είναι ο σοσιαλισμός που θάρθει. Αυτός που φέρνουμε.

Του Μάνου Δούκα, εφημ. Νέο Εμπρός, 04/03/2009

φωτ.: από την ιστοσελίδα του Συλλόγου Σκαλοχωριτών Μυτιλήνης

..

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΦΡΑΓΟ ΑΜΠΕΛΙ !

Του Μάνου Δούκα *
Η είσοδος διάφορων ιδιωτικών εταιρειών μέσα στα σχολεία τα τελευταία χρόνια έχει πάρει προκλητικές διαστάσεις. Η πρόκληση, δε, μεγιστοποιείται, όταν το ίδιο το υπουργείο Παιδείας είναι αυτό που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες των σχολείων και μπάζει τις εταιρείες μέσα, καλώντας μάλιστα τους εκπαιδευτικούς των δημόσιων σχολείων να δουλέψουν για λογαριασμό των εταιρειών.
Αυτό συμβαίνει και με το Μαθηματικό διαγωνισμό «Καγκουρό», για τον οποίο το Υπουργείο Παιδείας ενημερώνει όλα τα σχολεία της χώρας με έγγραφο του ειδικού γραμματέα Γ. Γούση.

Αυτό το «διαγωνισμό» τον οργανώνει μια «εταιρεία», η οποία ζητά απ΄ το συνάδελφο - Μαθηματικό του Δημόσιου Σχολείου:

• να της εξασφαλίσει το σχολείο που υπηρετεί ο ίδιος, για να γίνει ο διαγωνισμός,
• να της εξασφαλίσει υποδομή και εξοπλισμό διεξαγωγής εξετάσεων,
• να οργανώσει και να επιβλέψει το διαγωνισμό,
• να πείσει μαθητές του σχολείου του να πάρουν μέρος, πληρώνοντας τη συμμετοχή τους 10 ευρώ το «κεφάλι»,
• να της φτιάξει ένα κατάλογο εν δυνάμει πελατών της που θα μπορεί αυτή στη συνέχεια να επικοινωνεί μαζί τους για να συνεχίσει να προωθεί τις πωλήσεις της,
• να στείλει τα λεφτά αυτά που θα μαζέψει στην «εταιρεία»,
• να προωθήσει τις πωλήσεις που η εν λόγω εταιρεία προωθεί μέσα του site της,
• να μοιράσει τα «δωράκια» που προβλέπονται για τους μαθητές που θα συμμετέχουν
• και σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του να πάρει κι αυτός το «μερτικό» του που είναι 15% των εσόδων ( 1,5 ευρώ για κάθε μαθητή που θα πείσει να συμμετέχει στο διαγωνισμό).
• Ενδεικτικό της κομπίνας είναι ότι διευκρινίζει το site της εταιρείας, ότι ο μαθητής μπορεί να «γραφτεί» για να συμμετέχει στο διαγωνισμό ακόμα και την τελευταία στιγμή. Δεκάρικο είναι αυτό. Γιατί να πάει χαμένο.

Μια εταιρεία που χωρίς καμμιά υποδομή, ζητά «πλασιέδες» - εκπαιδευτικούς μέσα σε κάθε σχολείο για να βγάλει λεφτά με τα ψέματα. Το χειρότερο είναι ότι αυτή την ξεδιάντροπη, αλλά καλοστημένη «μπίζνα» την προωθεί και την διαφημίζει μέσα στα σχολεία το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας, με έγγραφό του που έστειλε σ΄ όλα τα σχολεία (9/2/09-14687/Γ2).

Μάλιστα, η υπεύθυνη του Υπουργείου (όπως φαίνεται και στο έγγραφο του Υπουργείου), σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε, δήλωσε ότι δεν έχει διαβάσει τι λέει το site της εταιρείας (www.kangaroo.gr) και ποιοι είναι οι όροι του διαγωνισμού αυτού. Αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά ότι το «μπάτε σκύλοι αλέστε» είναι γραμμή του Υπουργείου, δηλαδή της ΕΕ, δηλαδή του ΟΟΣΑ και πάει λέγοντας.
Στις μέρες μας, που υπάρχει ολόκληρος σχεδιασμός και από το Υπουργείο Παιδείας για να ανοίξουν διάπλατα οι πόρτες της δημόσιας εκπαίδευσης στην επέλαση των εταιρειών, είναι ανάγκη ο κάθε Εκπαιδευτικός χωριστά και το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών συνολικά, να υψώσει το ανάστημά του και να αντισταθεί.

· Γιατί το σχολείο δεν είναι «Μπάτε σκύλοι αλέστε»
· Γιατί ο Καθηγητής δεν είναι «πλασιέ» εταιρειών, προϊόντων, «προγραμμάτων» και «προορισμών».
· Γιατί το σχολείο δεν είναι διαφημιστική ταμπέλα, για τη διαφήμιση που γίνεται δήθεν στο όνομα κάποιων «εκπαιδευτικών» δραστηριοτήτων και προγραμμάτων. Στο σχολείο οι μορφωτικές δραστηριότητες γίνονται με ευθύνη των εκπαιδευτικών και καμιά «καλόκαρδη» εταιρεία δε χωρά στην εκπαιδευτική διαδικασία.
· Γιατί το σχολείο δεν είναι «αγορά» κι ο μαθητής δεν είναι «πελάτης». Η ηλικία του μπορεί να είναι η καταλληλότερη για να αφήσουν ανεξίτηλα τα διαφημιστικά αποτυπώματά τους οι «μάνατζερ» των διάφορων εταιρειών. Αλλά στη συνείδηση όλων των εκπαιδευτικών, αυτό δεν περιέχεται μέσα στο ρόλο του δημόσιου σχολείου και του Εκπαιδευτικού.
· Γιατί καμιά εταιρεία δεν πρόκειται να «ευεργετήσει» το σχολείο χωρίς να σκέφτεται τα άμεσα ή μακροπρόθεσμα οφέλη της από αυτή τη σχέση.
· Γιατί η επέλαση αυτή των εταιρειών μέσα στα σχολεία έχει σαν στόχο και την διάσπαση του ενιαίου περιεχομένου του σχολείου, την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, τη μετατροπή του σχολείου σε οργανισμό που λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια σαν εταιρεία.
· Γιατί ο νόμος του κέρδους δε χωρά ανάμεσα στο δάσκαλο και στο μαθητή και στην τόσο ουσιαστική αλλά και ευαίσθητη σχέση τους.

Στη Μυτιλήνη βέβαια δεν έχει η εταιρεία αυτή «εξεταστικό κέντρο» για το 2009. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. (Αν βρεθεί «πλασιέ» προλαβαίνει να γίνει). Ούτε κι αυτή η «μπίζνα» είναι διαφορετική επί της ουσίας από διάφορα άλλα «προγράμματα» και έγγραφα που έρχονται κάθε μέρα στα σχολεία μας με στόχο την προβολή διάφορων εταιρειών, χορηγών, εκδρομών ή «δραστηριοτήτων».
Ίσως αυτή η περίπτωση να είναι η πιο κραυγαλέα. Όμως ολόιδιες επί της ουσίας υποθέσεις είναι κι όλες οι άλλες αφίσες που κοσμούν τα σχολεία προβάλλοντας διάφορα σήματα εταιρειών και δίνοντας βήμα στην εταιρεία να απευθύνεται στο μαθητή μας ακόμα και μέσα στην τάξη ή στη σχολική εκδρομή.

Υποθέσεις που εκτός απ΄ την ουσία τους, αφήνουν εκτεθειμένους και τους συναδέλφους (κυρίως τους διευθυντές) σε σχόλια για το είδος της «σχέσης» τους με την όποια εταιρεία και το … ταμείο της. Και σ΄ αυτά τα θέματα … καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Έτσι, μπαίνει τελικά το θέμα της αντίστασης του καθενός μας και της περιφρούρησης της αξιοπρέπειάς του. Και πριν απ΄ όλα του συνδικαλιστικού κινήματος.

Και σ΄ αυτό … μάλλον δεν πάμε καλά, μιας που η ΟΛΜΕ κι η ΔΟΕ είναι της ίδιας λογικής με το υπουργείο και το ΠΑΣΟΚ στο θέμα του «ανοίγματος του σχολείου στην κοινωνία και την τοπική αγορά» όπως αποκαλούν όλοι οι παπαγάλοι του συστήματος, την άλωση του σχολείου, της λειτουργίας του, της ηθικής του, των αρχών του, απ΄ τους διάφορους «μπίζνεσμεν».

.....................................................

* Ο Μάνος Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Του Μάνου Δούκα *

Είναι ένα δυο χρόνια τώρα, που η Ε.Ε. έχει «παραγγείλει» στους «δικούς της» στην Ελλάδα έναν διάλογο για την παιδεία. Πρώτα κάποιο ερωτηματολόγιο με κάτι ερωτήσεις σαν απαντήσεις ή σαν εντολές. Μετά ένα Κείμενο της Ε.Ε. «Σχολεία για τον 21ο αιώνα» με «διαταγές». Και πάει λέγοντας.
Η κεντρική ιδέα ήταν Μπολόνια, Λισσαβόνα, αποκέντρωση και … «Σε έναν ολοένα πιο σύνθετο κόσμο η δημιουργικότητα, η ικανότητα πλευρικής σκέψης, οι εγκάρσιες δεξιότητες και η προσαρμοστικότητα τείνουν να έχουν μεγαλύτερη αξία από συγκεκριμένους κορμούς γνώσης». (διαθεματικότητα).

Για το θέμα της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, την «εντολή» την είχε περιγράψει καθαρά ο Στυλιανίδης όταν έλεγε (συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα, την Κυριακή 18 Μάη 2008):
«Η γενικότερη ευρωπαϊκή τάση είναι να διευκολύνεται η πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, το φίλτρο να μεταφέρεται από το Λύκειο μέσα στο πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ και είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει έξω από την πανευρωπαϊκή λογική … Απώτερος στόχος είναι να αυξηθούν οι εισακτέοι στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αν είναι δυνατόν όλοι οι ενδιαφερόμενοι να εισάγονται και η περαιτέρω αξιολόγηση να γίνεται από αυτά».

Δηλαδή;
1. Το πώς γίνεται να «περνάνε όλοι», το έχει δείξει ο Αρσένης: Εντείνεις την πίεση στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Αυξάνεις τους ταξικούς φραγμούς. Έτσι μειώνεις τους μαθητές του Γενικού Λυκείου, στέλνεις το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών στον «Καιάδα» της τεχνικής εκπαίδευσης. Οπότε όσοι τα καταφέρουν να φτάσουν μπροστά στην πόρτα των ΑΕΙ-ΤΕΙ, είναι περίπου όσες και οι θέσεις. Αυτοί εδώ στην Ελλάδα, έχουν ήδη αρχίσει το ξεκαθάρισμα από νωρίς, με τις νέες μεθοδολογίες και τα νέα βιβλία που όπως λένε «δεν κάνουν για όλους».
2. Βάζεις όλους τους μαθητές σε προκαταρκτικό έτος και κάνεις το ξεκαθάρισμα μέσα. Όποιος γραφτεί π.χ. στην Ιατρική, δε σημαίνει ότι στο τέλος θα γίνει γιατρός. Μπορεί και να κοπεί εντελώς. Ή μπορεί να γίνει κτηνίατρος στην καλύτερη περίπτωση. Άσε που τα πτυχία που «θα» δίνουν τα Πανεπιστήμια που οραματίζονται είναι άλλου (νέου) παπά ευαγγέλιο (Μπολόνια).
3. Το πώς εξειδικεύεται αυτή η «πρόταση-παραγγελιά» θα το σχολιάσουμε πιο κάτω, αφού πρώτα δούμε τις … «προτάσεις».

Όταν λοιπόν η κυβέρνηση μίλησε για «διάλογο» και για «εξεταστικό», ξαφνικά βρέθηκαν όλοι, μα όλοι οι καλοί «Ευρωπαίοι» της Ελλάδας, σαν έτοιμοι από καιρό, με μια πρόταση για το εξεταστικό. Να μερικά παραδείγματα αυτής της πρότασης.

«Ο φοιτητής δε θα αγωνίζεται με το διπλανό του για μια θέση, αλλά θα αγωνίζεται για να φτάσει σε ένα ελάχιστο επίπεδο γνώσεων. Θα εισάγεται όχι σε Τμήμα, αλλά σε Σχολή, για να επιλέγει σε επόμενη φάση την επαγγελματική του κατεύθυνση», (Ομιλία του Γ. Παπανδρέου στη Βουλή).

«Το πρώτο έτος του πανεπιστημίου δεν είναι ειδικευμένο στο τμήμα το οποίο ακολουθεί σήμερα το πρώτο έτος ο φοιτητής, αλλά είναι σε ένα ευρύτερο γνωστικό πεδίο, σχολής ή και ευρύτερο… Να το πώς πρακτικά: Κάποιος θα μπαίνει .. κι έτσι μειώνεται και ο ανταγωνισμός και η τριβή και οι ταξικές διαφοροποιήσεις.. θα μπαίνει στην υγειονομική σχολή, στη σχολή υγείας και στο δεύτερο ή και στο τρίτο έτος θα μπορεί να ακολουθήσει, και ανάλογα με τις επιδόσεις στο πανεπιστήμιο, την ιατρική, την οδοντιατρική, την κτηνιατρική, ένα παραϊατρικό επάγγελμα κ.λπ.», (Ομιλία Αλ. Αλαβάνου στη Βουλή).

Ή και την έξοδο;
Παρόμοιες (δηλαδή ολόιδιες) προτάσεις έχει κάνει κι η ΟΛΜΕ, ο ΣΥΝ και διάφοροι «ακαδημαϊκοί» (Μπαμπινιώτης, Βερεμής, Μαρκάτος, κλπ).
Ψάξτε τις διαφορές τους απ΄ αυτό που τους παράγγειλε η Ε.Ε. και το κοινοποίησε ο Στυλιανίδης.
Ύστερα όταν λέμε εμείς ότι όλοι αυτοί όταν διατυπώνουν «προτάσεις» το μόνο που κάνουν είναι να μεταφράζουν τις οδηγίες, τις εντολές και τις παραγγελιές της ΕΕ, μας λένε «κακούς».
Πέρα όμως απ΄ το σχόλιο για τους παπαγάλους και τους μεταφραστές οδηγιών της ΕΕ, τι σημαίνει πρακτικά, για τον κόσμο, για τους γονείς και τους μαθητές, αυτή η πρόταση της «Ελεύθερης πρόσβασης».

Σημαίνει «Κατάργηση όλων των εξετάσεων»; Όχι. Αυτό δεν το λέει κανείς τους. Δεν προκύπτει από πουθενά σε καμμία πρόταση. Αντίθετα, όλες οι προτάσεις μεταφέρουν το βάρος της «κρίσης» μέσα στο λύκειο σ΄ όλη του τη διάρκεια ή στο πρώτο έτος της σχολής.

Σημαίνει «Κατάργηση του άγχους και των φροντιστηρίων»; Όχι. Απ΄ τη στιγμή που θα συνεχίσουν να υπάρχουν φιλοδοξίες των ανθρώπων για τα παιδιά τους και συγχρόνως ταξικές ανισότητες και αδικίες, που στις μέρες μας εντείνονται και μεταφέρονται μέσα στα σχολεία από ολοένα και μικρότερες τάξεις, δε θα σταματήσει ούτε το άγχος και άρα ούτε τα φροντιστήρια. Κι αυτά που ακούστηκαν και στη Βουλή (Αλαβάνος), ότι τα φροντιστήρια είναι Ελληνικό φαινόμενο, είναι τρίχες. Πέρσι έγινε στην Ελλάδα Ευρωπαϊκό συνέδριο ιδιοκτητών φροντιστηρίων, στο οποίο προσκλήθηκαν και πήγαν όλα τα κόμματα. Μόνο που ίσως π.χ. στη Γαλλία δεν τα λένε «φροντιστήρια», αλλά «προπαρασκευαστήρια».

Σημαίνει ότι θα μπαίνει «Όποιος θέλει, όπου θέλει»; Όχι. Ούτε αυτό το λένε στις προτάσεις τους. Μόνο στην προπαγάνδα τους τα «υπονοούν» χωρίς να το λένε όμως. Κι αν κάποιος το πιστεύει, ας σκεφτεί: Και τι θα γίνουν τότε όλες αυτές οι σχολές που δε τις θέλει κανένας κι οι μαθητές τις δηλώνουν μόνο και μόνο για να είναι σίγουροι ότι κάπου θα μπουν; Τι θα γίνει μ΄ όλες αυτές τις σχολές που η χρησιμότητά τους είναι για να παίρνουν αναβολή τα αγόρια και δεν φοιτά ποτέ σχεδόν κανείς; Και πού θα χωρέσουν όλοι οι φοιτητές που θα θέλουν όλοι τους τις περιζήτητες σχολές; Ας τα αφήσουν λοιπόν αυτά. Δεν πιστεύει κανείς ότι μέσα σε μια μέρα θα αλλάξουν οι συνθήκες και θα μπορούν να διευθετήσουν όλα αυτά. Άλλωστε, ακόμα κι αν είναι έτσι όπως λένε… «ελεύθερη πρόσβαση», κανένας τους δε μιλάει για «ελεύθερη» ή έστω «βέβαιη» ή έστω σκέτη «Έξοδο» απ΄ τα «ελεύθερα» ΑΕΙ.

- Σημαίνει όμως προώθηση των επιταγών της Ε.Ε. στο λύκειο και στην εισαγωγή στα ΑΕΙ.
- Σημαίνει αύξηση των ταξικών φραγμών.
- Σημαίνει ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό της εισαγωγής παιδιών των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
- Σημαίνει μεγαλύτερη στροφή προς την κατάρτιση και την φτηνή ευέλικτη εργατική δύναμη.
- Σημαίνει επικοινωνιακά τρυκ ώστε να μη συζητάμε για το σχολείο, για το περιεχόμενό του, για τις συνθήκες, αλλά να συζητάμε μόνο για το εξεταστικό. Λες και το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο στις εξετάσεις. Ή λες και αν φτιάξουν ένα «καλό» εξεταστικό, χωρίς να αλλάξει το περιεχόμενο και ο προσανατολισμός του Γυμνασίου και του Λυκείου, μπορούν να διορθωθούν όλα.

Θα τα δούμε αναλυτικά κάποια μέρα. Άλλωστε απ΄ ό,τι φαίνεται η κουβέντα τώρα μόλις αρχίζει. Κι η αντίσταση το ίδιο.

...................................................................

* Ο Μάνος Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ;

Του Μάνου Δούκα *

Παρακολουθώ λίγο καιρό τώρα μια κουβέντα που γίνεται στα blogs, ανάμεσα στους συντρόφους των “Red Blogs” («κόκκινα μπλοκ») και κάποιους του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι μια καλή εμπειρία για να βιώσεις την αντιπαράθεση και το επίπεδό της.

Παραδείγματα τέτοιων blogs είναι φυσικά το «Αristera sti Μitilini», για το οποίο σας έχω ξαναγράψει, αλλά και το «Bazoma», το «Faros» και άλλα. Δε θέλω να πάρω μέρος αναλυτικά στην αντιπαράθεση. Θα πιαστώ μόνο από μια λέξη που διάβασα εκεί, μέσα στις «απαντήσεις» των διάφορων Συνασπιστών:

Τη γνωστή λέξη … ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ.

Μιας που γι αυτούς, φαίνεται να είναι η τελευταία τους γραμμή άμυνας. Όποτε είναι η ώρα να πουν «έχετε δίκιο» ή έστω η ώρα για να σωπάσουν, μασάνε αυτή την τσίχλα. Όπως καταλαβαίνεται είναι το γνωστό παραμύθι που απευθύνουν οι διάφοροι «ανανεωτές» προς το ΚΚΕ απ΄ το 1968 μέχρι σήμερα. Θέλω να δώσω το δικό μου ορισμό για το «τι είναι δογματισμός». Ή αν θέλετε να θέσω κι εγώ κάποια ερωτήματα στους φίλους του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όσο αφορά τη λέξη δογματισμός.

Είναι ή δεν είναι δογματισμός να βλέπεις την ΕΕ να διαμελίζει τη Γιουγκοσλαβία, να παίρνει μέρος ενεργά στον πόλεμο στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, να κάνει πλάτες στο Ισραήλ κι εσύ να επιμένεις να στηρίζεις και την ΕΕ και τον «Ευρωστρατό»; Αν εσύ δεν ήσουν δογματικός, τότε θα είχες δει τουλάχιστον μια φορά το κόμμα σου να λέει ΟΧΙ σε κάτι που είπε η ΕΕ. Ή έστω να μην είχε πει ΝΑΙ με τα μπούνια.

Είναι ή δεν είναι άραγε δογματισμός να βλέπεις την ΕΕ να διαλύει την βιομηχανική παραγωγή της χώρας σου, την αλιεία, την αγροτική οικονομία κι εσύ να συνεχίζεις το βιολί σου υπέρ της ΕΕ; Εγώ λέω ΝΑΙ. Αν δεν ήσουν δογματικός θα είχες δει το κόμμα σου να λέει ότι σε κάποιο τομέα της οικονομίας έχει κάποια ευθύνη και η ΕΕ. Π.χ. να έλεγε όχι στο 65ωρο.

Είναι δογματισμός που απ΄ το 1992 το ΚΚΕ έλεγε και λέει ότι ο ΣΥΝ έχει ευθύνες που ψήφισε υπέρ του Μάαστριχτ; Κι αν ναι, γιατί σήμερα ο ΣΥΝ αναγκάζεται να μασάει τα λόγια του και να τα στρίβει λιγάκι περί της συνθήκης του Μάαστριχτ (Εδώ το έκαναν ακόμα και οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές); Κι εσύ που … δεν είσαι δογματικός πως μετά απ΄ αυτό συνεχίζεις να κατηγορείς πάλι το ΚΚΕ που απ΄ την αρχή έλεγε καθαρές κουβέντες; Τι θαρρείς; Πολιτική είναι να λες μισόλογα; Αν δεν ήσουν δογματικός θα έβρισκες να πεις μια λέξη για την πολιτική του «δογματικού» ΚΚΕ που επιβεβαιώνεται ΚΑΙ σε αυτό το θέμα.

Είναι ή δεν είναι δογματισμός να βλέπεις την ΕΕ να παίζει συμπληρωματικό ρόλο στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό κι εσύ να επιμένεις να στηρίζεις την ΕΕ σας «εναλλακτικό πόλο»; Αν δεν ήσουν δογματικός, θα έβρισκες πότε πότε να πεις (το κόμμα σου δηλαδή να πει) κάτι διαφορετικό απ΄ τα διευθυντήρια των Βρυξελών;
Είναι ή δεν είναι δογματισμός να βλέπεις την πολιτική που υπηρετείς εδώ και χρόνια (σαν εσωτερικού, σαν ΕΑΡ και τώρα σαν ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) να χαντακώνεται και κυρίως να χαντακώνει το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία κλπ) κι εσύ να συνεχίζεις να επιμένεις χωρίς να μπορείς να δεις πέρα απ΄ τις παρωπίδες σου; Πόσο θράσος πρέπει να έχεις για να καλείς κι εμάς να ακολουθήσουμε το αποτυχημένο σου «ευρωκομουνιστικό» πείραμα; Αν δεν ήσουν δογματικός θα είχες κάτσει τόσα χρόνια να σκεφτείς τι έφταιγε και το Ευρωκομουνιστικό πείραμα οδήγησε όλα αυτά τα «μοντέρνα» κόμματα στην ενσωμάτωση, στο συμβιβασμό και στην προδοσία των ιδεών της αριστεράς.

Είναι ή δεν είναι άραγε δογματισμός να βλέπεις το «σύντροφό» σου τον Νταλέμα να βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία κι εσύ να μη σκέφτεσαι που οδηγεί η πολιτική του ρεαλισμού και του εφικτού που πρεσβεύει το κόμμα σου και για την Ελλάδα; Αν δεν ήσουν δογματικός, θα έβρισκες ένα σοβαρό επιχείρημα για να μου εξηγήσεις τη σημερινή θέση του κόμματός σου για το ρόλο της ΕΕ στην επίθεση των Ισραηλινών στη Γάζα. Το να λες «κάποιες δυνάμεις της ΕΕ…» δε λέει τίποτα. Χρειάζεται να πεις: Ποιες δυνάμεις; Υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις στην ΕΕ που είπαν «άλλα»; Που αντιστάθηκαν στις «κάποιες δυνάμεις»; Υπάρχουν δυνάμεις στην ΕΕ που είπαν κάποτε για κάποιο θέμα κάτι διαφορετικό απ΄ τις ΗΠΑ;

Είναι ή δεν είναι δογματισμός να βρίζεις το ΠΑΜΕ για «διάσπαση» την ώρα που κάνεις πλάτες στις συνδικαλιστικές δυνάμεις του δικομματισμού για να παίρνουν με τη βοήθειά σου περισσότερη δύναμη στα συνδικάτα; Είναι δογματισμός να στηρίζεις με την παρουσία σου όλες τις συγκεντρώσεις του δικομματικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) και να μην έχεις τολμήσει ποτέ να πεις επί της ουσίας κάτι διαφορετικό απ΄ αυτούς; Εγώ λέω ΝΑΙ. Μου έρχεται στο μυαλό μια συγκέντρωση των ναυτεργατών στον Πειραιά τον καιρό της απεργίας τους. Τότε που η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δεν έκανε καμμιά συγκέντρωση. Αλλά εσύ πήγες πάλι χωριστά! Μη τυχόν και βρεθείς στο ίδιο μέρος με το ΠΑΜΕ.

Δεν είναι άραγε δείγμα δογματισμού, στις προηγούμενες εκλογές, αλλά και σ΄ όλο το διάστημα μετά απ΄ αυτές να παρακολουθείς όλα τα ΜΜΕ των εργολάβων να σε προβάλουν σαν «αριστερά» και «αγωνιστική δύναμη» και να μη μπαίνουν ψύλλοι στ΄ αυτιά σου; Τι θαρρείς; Η Ελευθεροτυπία κι η Καθημερινή, το ΜΕGΑ κι ο ΑNT1, η VPRC, η MRB κι η GPO, έχουν καμιά πρεμούρα για το μέλλον της αριστεράς και το αν θα πάει καλά στις εκλογές; Ή μήπως νόμισες ότι κάνουν «αντικειμενική» ενημέρωση;

Όταν παρακολουθείς το κόμμα σου στις προηγούμενες εκλογές, στη μέση της προεκλογικής περιόδου, να αλλάζει το κεντρικό του σύνθημα από «ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Η ΝΔ» και το κάνει «ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Ο ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ», γιατί αυτό το σύνθημα έχει απ΄ την αρχή το ΚΚΕ και του βγαίνει, δεν αναρωτιέσαι που οφείλεται αυτό; Αν δεν ήσουν δογματικός θα έλεγες ότι το ΚΚΕ είχε δίκιο ΚΑΙ τότε.

Κι όχι μόνο τότε. Και τώρα με την οικονομική κρίση. Αν δεν ήσουν δογματικός θα έβλεπες και θα έλεγες ότι και σ΄ αυτό το θέμα δικαιώνεται η πολιτική του ΚΚΕ. Δηλαδή αυτό που μόνο οι «τυφλοί» δεν βλέπουν.

Και τέλος πάντων, αν δεν ήσουν δογματικός, θα είχες σε κάθε συζήτηση κάτι να πεις πέρα απ΄ το ότι … εμείς στο ΚΚΕ είμαστε δογματικοί. Θα είχες βαρεθεί να βλέπεις σαν δογματισμό ή λάθος ή και ύποπτο οτιδήποτε λέει το ΚΚΕ. Θα μπορούσες να σταθείς στην ουσία των θεμάτων. Αλλά η πολιτική συζήτηση κι η ιδεολογική αντιπαράθεση, δεν είναι μόδα. Κι εσύ το αντιπαρέρχεσαι με εξυπνακίστικες ατάκες σαν του Τσίπρα, με χαριτωμένα τσιτάτα και κυρίως με τις άπειρες ταμπέλες που κολλάτε σε όποιον στηρίζει το ΚΚΕ.

Αν δεν έχω δίκιο ας βρεθεί κάποιος να συζητήσει μαζί μας για το ρόλο της ΕΕ και τη στάση που πρέπει να έχει η αριστερά. Κι ας μην αλλάζουν … «ατζέντα» κάθε φορά που τυχαίνει η κουβέντα.

...............................................................
* Ο Μάνος Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.

ΠΕΣ ΜΟΥ ΡΕ ΦΙΛΕ: ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ; (Μ. Δούκα*)

Του Μάνου Δούκα *

• Είχαμε δει τους Ισραηλινούς να χτίζουν τοίχο πολλών χιλιομέτρων για να αποκλείσουν τους παλαιστίνιους.
• Τους είχαμε δει να αποκλείουν τη Γάζα και τους κατοίκους της από το νερό, το ρεύμα και κάθε είδους ανθρωπιστική βοήθεια.
• Είχαμε δει το στρατό του Ισραήλ να απαγορεύει στους δημοσιογράφους κάθε πρόσβαση.
• Είχαμε δει το ναυτικό τους να εμβολίζει πλοίο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια.
• Τους είδαμε παλιά να ισοπεδώνουν πόλεις και χωριά. Στρατόπεδα προσφύγων και σπίτια.
• Τους είδαμε να γράφουν πάντα στα παλιά τους τα παπούτσια τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.
• Τώρα, άρχισαν νέα επίθεση στη Γάζα.
• Τώρα βομβαρδίζουν πάλι αμάχους.
• Τώρα βομβαρδίζουν σχολεία του ΟΗΕ, που ο ΟΗΕ τα πρόσφερε για να καταφύγουν άμαχοι κι έδωσε τις συντεταγμένες στο Ισραήλ για να το ξέρουν ότι εκεί είναι του ΟΗΕ κι είναι μέσα άμαχοι.
• Τώρα βομβαρδίζουν ασθενοφόρα.
• Τώρα βομβαρδίζουν αυτοκίνητα του ΟΗΕ που μεταφέρουν φάρμακα και βοήθεια και σκοτώνουν υπαλλήλους του ΟΗΕ.
• Τώρα μαζεύουν άμαχους και τους υποχρεώνουν να κλειστούν μέσα σε κτίρια που στη συνέχεια τα βομβαρδίζουν.
• Τώρα που οι ειδήσεις τρέχουν, δε ξέρω τι ακόμα θα έχουμε δει να γίνεται μέχρι να δημοσιευθεί αυτό το κείμενο.

Πες μου ρε φίλε: Σκέφτεσαι; Τι σκέφτεσαι; Πες μου γιατί θα σκάσω! Νομίζω ότι μέσα στο κεφάλι σου έχεις μόνο λεφτά. Κι ύστερα πάλι λέω αποκλείεται! Δε γίνεται! Άνθρωπος είναι κι αυτός.

Γιατί δεν σε έχω δει ακόμα στο δρόμο; Τι περιμένεις; Περιμένεις να στο κάνουν σ΄ εσένα; Περιμένεις να σκοτώσουν το δικό σου παιδί; Πόσο ακόμα θα παριστάνεις τον ανήξερο; Πόσο ακόμα θα παριστάνεις το ρεαλιστή, το σοβαρό, τον ήπιο; Έχεις εσύ αίμα μέσα στο σώμα σου; Έχεις ηθικά όρια; Έχεις ανθρώπινη σκέψη; Σέβεσαι τίποτα;

Που στηρίζονται αυτά τα γουρούνια, οι νέοι ΕΣ - ΕΣ, οι Γκεσταπίτες της νέας τάξης και κάνουν αυτά τα αίσχη; Που στηρίζονται και γράφουν στα παπάρια τους τον ΟΗΕ κι όλη την ανθρωπότητα; Στην ανοιχτή ανοχή και ενθάρρυνση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ; Στη σιωπή της Ρωσίας και της Κίνας; Στη σιωπή και άρα τη συνενοχή των άλλων αραβικών χωρών και των άλλων παλαιστινιακών οργανώσεων; Στο φόβο;

Εσύ δεν είσαι που μου πανηγύριζες για την εκλογή του Ομπάμα; Εσύ δεν είσαι που το Δεκέμβρη έλεγες ότι η Παπαρήγα πάλι τα ισοπέδωσε όλα όταν έλεγε ότι η εκλογή Ομπάμα είναι μια απ΄ τα ίδια; Εσύ δεν ήσουν που έλεγες πάλι ότι πάλι το ΚΚΕ ξεχωρίζει με τη ξύλινη απορριπτική του γλώσσα απ΄ όλα τα άλλα κόμματα που πανηγύριζαν την εκλογή του «αριστερού» Ομπάμα; Τι σου λέει τώρα το μυαλό σου ρε φλώρε; Συνεχίζεις να δίνεις ρανίδες έστω συμπάθειας σ΄ ένα τέρας που εμποδίζει τον ΟΗΕ να βγάλει ακόμα κι ένα ψήφισμα χλιαρό μέχρι άσχετο για το θέμα; Συνεχίζεις να τρέφεις ελπίδες γι αυτό το υποκείμενο που λέει χωρίς καμιά ντροπή: «Δεν έχω αναλάβει ακόμα την προεδρία»; Φαντάζεσαι ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ όταν δήλωσε ότι πριν την εισβολή στη Γάζα είχε συνεννοηθεί με τις ΗΠΑ, εννοούσε το Μπους ή τον νέο πρόεδρο; Κι από πού προκύπτει ότι έχουν διαφορές στη στάση τους;

Εσύ δεν είσαι που μου μίλαγες κάποτε για τον «Τρίτο Πόλο» της ΕΕ; Εσύ δεν είσαι που ονειρεύεσαι ενίσχυση της ΕΕ μήπως και … ; Μήπως και τι; Μήπως κι απαλλαχτούμε απ΄ τη βαρβαρότητα στην οποία σπρώχνει την ανθρωπότητα με κάθε τρόπο η νέα τάξη των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ; Τώρα τι λες ρε γελοίε «ρεαλιστή»; Τι λες για τον Τσέχο προεδρεύοντα της ΕΕ που δήλωσε ότι «το Ισραήλ είναι σε άμυνα»; Τι λες για όλους αυτούς που παριστάνουν τον ευρωπαίο ηγέτη και δεν έχουν να πουν μια λέξη; Τι λες για όλους αυτούς (μαζί και τους δικούς μας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) που παριστάνουν ότι κρατούν ίσες αποστάσεις δίνοντας χρόνο και εύνοια στο χασάπη να σφάξει όσα περισσότερα παιδάκια μπορεί; Για θυμήσου τι παπαριές σε είχαν βάλει να λες τότε με τη Γιουγκοσλαβία; Τότε με το Ιράκ; Με το Αφγανιστάν; Τώρα;
Τώρα δεν είναι «γενοκτονία»; Μόνο στη Γιουγκοσλαβία ήτανε; Τώρα δεν είναι «δικτάτορας»; Μόνο ο Σαντάμ κι ο Μιλόσεβιτς ήταν; Τώρα δε χρησιμοποιούνται «Όπλα μαζικής καταστροφής»; Μόνο το Ιράκ τα είχε; (Πούντα αλήθεια;). Τώρα δεν είναι «φανατικοί» και «θρησκόληπτοι» και «καθυστερημένοι»; Μόνο οι Ταλιμπάν ήτανε;Τι θα σου πουν τώρα τα παπαγαλάκια του τύπου; Για τη δική σου σκέψη λέω! Δεν καταρρέεις; Δεν αναρωτιέσαι πως κι εσύ ο λογικός κι ο έξυπνος έχεις υποστηρίξει τόσες πολλές παπαρδέλες; Και δε σκέφτεσαι τι έφταιγε;

Εσύ δεν είσαι που είπες πριν λίγες μέρες με το πρόγραμμα 15 σημείων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ «έξω απ΄ το ΝΑΤΟ» ; Εσύ δεν είσαι που κατηγορούσες πάντα ( ακόμα και σήμερα )το ΚΚΕ για το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»; Τι λες τώρα ρε μόρτη; Θα μου βρεις ένα τρόπο να ξεχωρίσω τι κάνει το ΝΑΤΟ στη συγκεκριμένη περίπτωση; Άκουσες καμιά μέρα στις ειδήσεις τη λέξη ΝΑΤΟ; Ό,τι βρωμιά γίνεται στις μέρες μας απ΄ τον Ιμπεριαλισμό, το υπογράφουν οι ΗΠΑ κι η ΕΕ! Θα μου πεις πως τα καταφέρνεις και «ξεχωρίζεις» το τι κάνει το ΝΑΤΟ απ΄ το τι κάνει η ΕΕ; Πως «ξεχωρίζεις» το τι κάνει η ΕΕ απ΄ αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ; Αυτοί που κάνουν την πάπια σήμερα τι είναι; ΝΑΤΟικοί ή Ευρωπαίοι; Ο Τσέχος φασίστας είναι εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ; Πόσες ακόμα μπούρδες θα πεις μέχρι να δεις ότι γίνεσαι συνένοχος όταν δίνεις συγχωροχάρτι στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές; Πόσο καιρό ακόμα θα ψάχνεις στα όσα λένε οι Αμερικάνοι κι οι Ευρωπαίοι, αποχρώσεις στην υποστήριξη του Ισραήλ, για να έχεις να λες ότι δεν είναι το ίδιο; Πόσες ακόμα βλακείες θα υποστηρίξεις, μέχρι να δεις ότι η νέα τάξη είχε και έχει και νέους τρόπους (έχει ακόμα και «νέα» αριστερά κόμματα) για να σε βάλει στον τορβά της; Πότε θα καταλάβεις ότι είναι πολύ υποτιμητικό και προσβλητικό για σένα να αφήνεις περιθώρια σε κάποιον σαν εμένα να σ΄ αντιμετωπίζει σαν συνέταιρο ή έστω σαν υπάλληλο και παπαγαλάκι της ΕΕ;

Εσύ δεν είσαι που έβλεπες πάντα τα πράγματα με πιο σύγχρονη ματιά απ΄ ότι τα βλέπουμε εμείς οι κουκουέδες οι αρτηριοσκληρωτικοί, οι πεπαλαιωμένοι; Για δες κι αυτά τα γεγονότα με «σύγχρονο» μάτι. Πότε θα πάρεις είδηση ότι όσο σε πείθουν να είσαι γλυκανάλατος και φλώρος, τόσο θα βοηθάς την κατρακύλα της ανθρωπότητας στο νέο μεσαίωνα; Πότε θα δεις ότι το σύστημα των ιδεών σου είναι τρύπιο; Ότι ο Θεός στον οποίο εσύ πιστεύεις δε μπορεί να έφτιαξε τον κόσμο για να καταλήξει εδώ που είναι σήμερα και να σταματήσει αιωνίως εδώ; Πότε θα δεις πιο πέρα απ΄ τσέπη σου και τη μύτη σου;

Κι άκου: Αν τα πάρεις τελικά κι αποφασίσεις να βγεις στο δρόμο, μην ακούς αυτά που λένε οι κομουνιστές για «σκληρό, επίμονο, σταθερά προσανατολισμένο αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό αγώνα». Μην ακούς που λένε οι κουκουέδες, ότι η ταξική πάλη είναι δύσκολη και κουραστική καθημερινή δουλειά που χρειάζεται υπομονή, επιμονή και σταθερότητα. Εσύ ξέρεις! Κάνε ότι σου λέει η Ελευθεροτυπία: Για ξεκάρφωμα τράβα σπάσε καμιά βιτρίνα να έχεις να λες ότι αντιστάθηκες κι εσύ. Ρίξε καμιά πέτρα στους μπάτσους, να έχεις να λες ότι «χτύπησες το κράτος». Στην αντίσταση της μιας μέρας. Αυτή την αντίσταση που τελειώνει με τη λήξη του δελτίου των 8. Και βγαίνοντας μη ξεχάσεις την κουκούλα! Μπορεί να σε δει κανένα μάτι και να έχεις άλλα.


Ο Παπανδρέου αγκαλιάζεται και φιλιέται με τον υπουργό άμυνας του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ. Βλέπετε είναι και οι δύο … σοσιαλιστές κι η φωτογραφία είναι από τη σύνοδο της … σοσιαλιστικής διεθνούς όπου ο Παπανδρέου είναι πρόεδρος. Πές μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι δε λέει ο λαός;












..............................................................................

* Ο Μάνος Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.

ΠΟΙΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ (Του Μάνου Δούκα *)

Εγώ ξέρω ποιος είναι. Ξέρω που κρύβεται.

> Κρύβεται μέσα στον κάθε μπάτσο και απολογητή του συστήματος. Σ΄ όλους αυτούς που στο πρόσωπο κάθε διαδηλωτή βλέπουν αναρχία, «εσωτερικό εχθρό», αλήτες. Σ΄ όλους αυτούς που τους βλέπουμε κάθε φορά που περνά μια διαδήλωση να κουνάνε αποδοκιμαστικά το κεφάλι. Μέσα σ΄ όλους αυτούς που διαπαιδαγωγήθηκαν να κουτουπώνουν κάθε φωνή αντίστασης με τα γκλομπς, με τα δακρυγόνα, με τα ασπίδες και τα χημικά. Σ΄ όλους αυτούς που το κράτος τους κάνει να νοιώθουν σαν αφεντικά της ζωής μας.

> Κρύβεται μέσα σ΄ αυτούς που θεσμοθετούν αντιτρομοκρατικούς νόμους, που γεμίζουν τη ζωή μας με χαφιέδες, κουκουλοφόρους, κάμερες και παρακολουθήσεις.

> Κρύβεται μέσα σ΄ αυτούς που αντιμετωπίζουν τη νεολαία και τους μαθητές σαν υλικό προς διαμόρφωση. Σαν πλαστελίνη που πρέπει να πάρει το σχήμα που αυτοί επιθυμούν. Μάζα ανθρώπων χωρίς δικαιώματα, χωρίς αντιστάσεις, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς μόρφωση. Φτηνούς, ευέλικτους, καταρτισμένους εργάτες χωρίς δουλειά αλλά με απασχόληση. Υπαλλήλους της μιας μέρας στη δια βίου επανακατάρτιση που οραματίζονται για να μεγαλώνουν τα κέρδη τους. Πιστούς καταναλωτές που να παράγουν τσάμπα προϊόντα ως εργάτες και να τα ξοδεύουν πρόθυμα, πληρώνοντας τα ίδια τα προϊόντα που οι ίδιοι κατασκεύασαν πανάκριβα.

> Κρύβεται μέσα στα σπίτια. Μέσα σ΄ εκείνους τους πατεράδες και τις μανάδες, που νομίζουν ότι το παιδί τους είναι υποχρεωμένο να πάρει το δικό τους χαρακτήρα, τις δικές τους απόψεις, τα δικά τους όνειρα. Και να αγωνίζεται με πάθος γι αυτά τα ξένα όνειρα. Μέσα σ΄ αυτούς τους αυταρχικούς ανθρώπους που νομίζουν ότι το ξύλο, η απειλή, ο φόβος, ο εκβιασμός, είναι μέθοδοι διαπαιδαγώγησης.

> Σ΄ όλους αυτούς που τα τρέχουν όλη μέρα σε δραστηριότητες που οι ίδιοι αποφάσισαν, από Φροντιστήρια, Αγγλικά και Γαλλικά και Γερμανικά, μέχρι σκάκι, καράτε, ποδόσφαιρο στην ακαδημία του τάδε μπαλαδόρου και μπάσκετ ή μπαλέτο. Όλους αυτούς που υπακούουν στις διαφημίσεις και στην αγορά, που ζηλεύουν το παιδί του διπλανού τους που κάνει όλες αυτές τις αηδίες σαν επίδειξη πλούτου, αλλά δεν ακούν το ίδιο το παιδί τους που παραπονιέται. Που δεν παίζει ποτέ, αλλά υπακούει σε εντολές προπονητών, δασκάλων και φροντιστών όλη τη μέρα.

> Σ΄ολους αυτούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα, μπροστά στα αδιέξοδα της ζωής τους και της λαμπρής καριέρας τους να πασάρουν τα παιδιά τους σε ολοήμερα σχολεία παιδοφυλακτήρια, σε αμφιβόλου παιδαγωγικής δυνατότητας «δασκάλους» διάφορων ηλίθιων δραστηριοτήτων και σε αγράμματους αγροίκους προπονητές ποδοσφαίρου και άλλων τέτοιων αθλημάτων που ανεβάζουν την «ποιότητα» της σκέψης του παιδιού.

> Κρύβεται μέσα στα σχολεία. Φωλιάζει μέσα στις ψυχές κάποιων άρρωστων δασκάλων και καθηγητών που φαντάζονται ότι ένα παιδάκι 14 χρονών μπορεί να μένει ακίνητο μέσα στην τάξη για ώρες και ώρες, μόνο και μόνο επειδή είναι επιθυμία του δασκάλου του. Που νομίζουν ότι η αποβολή, η ποινή, η τιμωρία, ο κακός βαθμός είναι τρόποι «συνετισμού». Που θεωρούν την «ύλη» τους πιο σημαντική απ΄ τη ψυχική ισορροπία του κάθε παιδιού.

> Είναι πυροβολισμός το 8 στον έλεγχο κύριε καθηγητά μου. Είναι πυροβολισμός την ώρα που του λες «Δούκας έξω» και του βάζει απουσία. Είναι πυροβολισμός την ώρα που του κολλάς την ταμπέλα του αποτυχημένου «Δε τα παίρνει τα μαθηματικά». «Δεν κάνει αυτός για θετική κατεύθυνση». Κι είναι πυρ κατά βούληση όταν τον «συμβουλεύεται» στη συγκέντρωση γονέων μαζί με τη μαμά του «να διαβάζει γιατί δε θα γίνει ποτέ άνθρωπος». Τότε είναι που του επιβεβαιώνεται ότι κανείς σας δεν νοιάζεται γι αυτόν και για τα προβλήματά του.

> Είναι πυροβολισμός κύριε Γυμνασιάρχη και κύριε Λυκειάρχη όταν τον βάζεις να ψηφίζει για τις μαθητικές κοινότητες χωρίς να του έχεις δώσει τον κανονισμό των μαθητικών κοινοτήτων για να γνωρίζει τα δικαιώματά του κι ύστερα του απαγορεύεις να κάνει γενική συνέλευση για να αποφασίσει ότι θέλει αυτός.

> Είναι πυροβολισμός να τον βρίζεις κάθε φορά που πάει κάτι να ζητήσει. Είτε με ομαλό τρόπο, είτε με αποχή και κατάληψη. Είναι πυροβολισμός να βγαίνεις έξω φωνάζοντας «όποιος δε μπει μέσα θα πάρει απουσία». Να εκβιάζεις την υποταγή των πιο υποτακτικών για να υποταχθούν κι οι υπόλοιποι. Να απειλείς και να πιέζεις για να μην εφαρμοστεί η απόφαση της πλειοψηφίας των μαθητών.

> Είναι πυροβολισμός κάθε φορά που οι μαθητές οργανώνουν μια κινητοποίηση να λες πάντα το ίδιο ποίημα : «Δεν κάνατε συνέλευση», «Δεν έχετε αιτήματα», «Δεν τηρήθηκαν όλες οι διαδικασίες». Να υπενθυμίζεις σ΄ όλους ότι εσύ είσαι ο Πατακός του σχολείου που ζητάς απ΄ τους μαθητές που τώρα μαθαίνουν και τη δημοκρατία, και το συνδικαλισμός και τις διαδικασίες, να είναι τόσο τυπικοί, όσο δεν είσαι ποτέ εσύ απέναντι στο σύλλογο των διδασκόντων που τον διοικείς σαν αυτοκράτορας.

> Είναι «πυρ ομαδόν» η κατασκευή επιχειρημάτων απ΄ όλο το φάσμα των παιδονόμων του συστήματος ( καθηγητές, δημοσιογράφοι, γονείς ) που κάθε φορά που γίνεται κάποια κινητοποίηση η έννοια τους είναι «να κατατροπώσουν» το μαθητικό κίνημα. Και να λένε οι ίδιοι άνθρωποι τα πιο αντιφατικά επιχειρήματα : «Είστε υποκινούμενοι» τη μια φορά. Αλλά «Δεν έχετε αιτήματα» την άλλη». Να λένε «Δεν έχετε κάνει συνέλευση για να πάρετε απόφαση» αυτοί που τους απαγορεύουν να κάνουν συνέλευση.

> Είναι πυροβολισμός να καίγετε ο κόσμος, οι μαθητές να είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες, να αγωνιούν για το μέλλον τους που εσύ διαμόρφωσες με την ανοχή και με την ψήφο σου κι εσύ φίλε «μεγάλε» να βλέπεις μπάλα και να παίζεις «ΚΙΝΟ». Να μην έχεις να πεις ούτε μια λέξη στο παιδί σου για τα μεγάλα προβλήματα του σχολείου, της δουλειάς, της ζωής.

> Και είναι πυροβολισμός να βγαίνει ο Υπουργός στην τηλεόραση, είτε είναι ο Στυλιανίδης, είτε είναι ο Αρσένης κι ο Ανθόπουλος και να μιλάνε με ύφος χιλίων καρδιναλίων για τη ψυχή των παιδιών και τη ζωή τους λες και είναι αριθμοί. Να βγαίνουν οι γελοίοι αυτοί και να βρίζουν εν τέλει όλους τους παράγοντες της σχολικής ζωής.

> Κι είναι πυροβολισμός να μη λέει κανείς στο τέλος της όποιας αντιπαράθεσης ότι οι μαθητές είχαν δίκιο. Για θυμήσου έξυπνε κι ευαίσθητε «μεγάλε». Όταν έγιναν οι καταλήψεις τον καιρό του Αρσένη, έγιναν για το νόμο του που έβαζε τους μαθητές να γράφουν 15 μαθήματα Πανελλήνιες στη Β΄ κι άλλα τόσα στη Γ΄ Λυκείου. Όταν τέλειωσαν οι καταλήψεις με τη βοήθεια όλων των παραγόντων του ευνομούμενου «κράτους», υπουργών, δημοσιογράφων, διευθυντών, μπάτσων, εισαγγελέων, κλπ, οι μαθητές κι οι καθηγητές γύρισαν στα σχολεία χωρίς κάποια προφανή νίκη. Τελικά η ζωή τι έδειξε ; Ποιος είχε δίκιο σ΄ αυτή την αντιπαράθεση ; Τι έγινε τελικά αυτός ο νόμος ; Μήπως οι μαθητές που «δεν ήξεραν τι θέλουν» κι ήταν «υποκινούμενοι» είχαν απόλυτο δίκιο απ΄ ότι έδειξε η ζωή ; Ποιος και πότε θα τους το πει ; Κυρίως ποιος και πότε θα το δει ;

> Κι είναι εξ ίσου ηχηρός πυροβολισμός η σημερινή υποκρισία «Κρίμα το καημένο το παιδάκι που σκοτώθηκε». Και να το λένε αυτό οι ίδιοι που αν ένα άλλο «παιδάκι» τους πει στο σχολείο για κάποιο αίτημα, είναι έτοιμοι να το πνίξουν μέσα σε φωνές και απειλές.

> Κι είναι πυροβολισμός φίλε Αλέξη και φίλε Αλέκο να έχεις κάνει στόχο της ζωής σου να διασπάσεις το μαθητικό κίνημα και το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Αθήνας επειδή δεν το ελέγχεις. Να βάζεις την ΟΛΜΕ που ελέγχεις μαζί με την ΠΑΣΚ να οργανώνει διασπαστικές μαθητικές κινητοποιήσεις την ίδια ώρα που οι μαθητές με το συντονιστικό τους έχουν κινητοποίηση. Να δημιουργείς άλλο συντονιστικό. Και να στέλνεις τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ κι ακόμα και συνδικαλιστές σου καθηγητές έξω απ΄ τα σχολεία που είναι σε κατάληψη για να συκοφαντήσουν το ΣΑΣΑ και να ψαρέψουν όπως πάντα στα θολά νερά του αντικομουνισμού μαθητές. Την Παρασκευή για παράδειγμα, μέρα του πυροβολισμού του δεύτερου μαθητή στο Περιστέρι, ήρθαν έξω απ΄ το σχολείο μου μαθητές του ΣΥΡΙΖΑ να πείσουν τους καταληψίες μαθητές να φύγουν απ΄ το ΣΑΣΑ. Κι οι μαθητές μου τους έλεγαν «πηγαίνετε στο δίπλα σχολείο που δεν έχει κάνει κατάληψη να τους ξεσηκώσετε. Είναι θέμα … «στόχου».

> Κι είναι τέλος πυροβολισμός να καλλιεργείς στους μαθητές την αντίληψη ότι κίνημα είναι να σπας βιτρίνες, να κάνεις ότι σου έρχεται αυθόρμητα. Να προσπαθείς να τους αποτρέψεις από κάθε έννοια οργανωμένου, επίμονου, συγκροτημένου, προσανατολισμένου αγώνα. Σαν αυτόν που χρόνια τώρα κάνουν τα παιδάκια του ΣΑΣΑ και της ΚΝΕ. Όχι τηλεοπτικό αγώνα. Αγώνα σκληρό και κουραστικό. Αλλά τόσο όμορφο κι αποτελεσματικό.
..................................................................................

* Ο Μάνος Δούκας είναι μαθηματικός, μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Ελεγκτικής Επιτροπής της ΟΛΜΕ και μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκπαιδευτικών.